Morgen!

Na de teleurstelling van vorige maand, verliep deze maand heel anders. Bij de eerste echo meteen een follikel dat zo ongeveer van 't scherm afknalde. Alles zag er goed uit, wat een opluchting! Op zondag een pregnylinjectie gehad, die heel symbolisch door J. gezet is. En hij deed 't goed hoor, ik voelde er niks van!

Nog één nachtje slapen (althans, dat hoop ik, dat ik slaap) en dan is het zover! Tussen 10 en 12 wordt een embryootje ontdooid en in de loop van de middag wordt het in mijn baarmoeder geplaatst. Het is zó spannend! Stel je nou voor dat het in één keer zou lukken?! Gek idee dat dan degene die het embryo heeft ondooid bepaalt welk kindje geboren mag worden. Niet te veel over nadenken.

Natuurlijk is de kans dat het niet lukt groter dan de kans dat het wel lukt. Maar mijn instelling is: ik ga ervanuit dat het lukt en zo niet, dan dealen we daar dán wel weer mee.

Morgen kunnen we alle positieve energie die we kunnen krijgen goed gebruiken. Denken jullie allemaal aan ons?

Gesprongen!

Het is de hoogste tijd om jullie even bij te praten. Na onze laatste updates, waarin we zo vol verwachting uitkeken naar de eerste echo en plaatsing, is er veel gebeurd, maar niet datgene waarop we hoopten.

Op vrijdagochtend moesten we ons vroeg melden in het UMC Utrecht. Vier man sterk gingen we de echoruimte in (K,J, mijn dochtertje en ik). Al snel bleek dat mijn baarmoederslijmvlies nog te dun en mijn follikel  te klein was. Maandag terugkomen was het advies. We verlieten toch positief gestemd het ziekenhuis. Alles lag op schema, we waren alleen wat te vroeg.

Maandagmorgen togen we opnieuw naar het ziekenhuis. We grapten wat over mijn baarmoederslijmvlies dat nu zó dik was dat het mijn oren en neus bijna uitkwam. Toen ik op de tafel lag en de echo gemaakt werd keek de arts ietwat bedenkelijk. “Hmm, het is niet zoveel gegroeid als we verwacht hadden, kom donderdag maar terug”. Ze keek nog even verder en zei toen: “Laat voor de zekerheid maar even bloedprikken, in theorie is het mogelijk dat je al een eisprong hebt gehad. Ik verwacht het zeker niet, maar we moeten het toch maar even uitsluiten.” Je voelt hem al aankomen; ik had tussen beide echo’s een eisprong gehad en het hele verhaal schuift een maand op.

Dat viel wel even tegen. We hadden ons op van alles voorbereid, maar hierop niet. Na de aanvankelijke teleurstelling hebben we de rug gerecht en ons gerealiseerd dat dit gelukkig niet ten koste van een embryo is gegaan. We tellen onze zegeningen en gaan vol goede moed de volgende ronde tegemoet!

Die nieuwe poging is in zicht, omdat ik vandaag weer ben gaan menstrueren. Volgende week vrijdag melden we ons opnieuw in Utrecht. Nu wat eerder in mijn cyclus, met de wetenschap dat ik stiekeme eitjes heb. Ik ben benieuwd! 

Tijd

De lieve blog van E. lezende bedenk ik me dat 'tijd' en 'wachten' bijzonder begrippen voor ons zijn geworden.

Er zit nu zo'n drie jaar tussen het moment van nadenken over draagmoederschap, de keuze van het maken van onze embryo's in 2008 en de dag van morgen. Drie jaar waarin J. en ik heen en weer geslingerd zijn tussen hoop, verdriet en daarna weer heel veel hoop. Drie jaar waarin we de gebeurtenissen van toen een plek hebben kunnen geven en waarin we optimistisch realistisch zijn geworden. En in die drie jaar heeft tijd eigenlijk nooit écht een rol gespeeld. We waren er gewoonweg niet zo mee bezig, hebben dat los kunnen laten. Zelfs toen we na de hele procedure in het VU groen licht hadden gekregen, bleven we wat betreft tijd en het moment van de daadwerkelijke start relaxt. We hadden duidelijk geleerd, weliswaar noodgedwongen, om ontspannen te blijven onder het begrip 'wachten'. Dachten we.

Vanaf het moment dat E. 's morgens belde om te vertellen dat ze ongesteld geworden was en dus onze echo-afspraak (had ik voor de zekerheid al in laten plannen ;-)) defintief door kon gaan, hebben J. en ik de kriebels gekregen.

Opeens leek de afspraak van over 11 dagen mijlenver weg en begon het onrustig te voelen. Vanochtend toen we wakker werden was het eerste wat J. met een big smile zei: "morgen, morgen is het zover." En ja, morgen is het zover. En alhoewel ik heus wel weet dat we er nog lang niet zijn, ben ik voor dit gevoel, het gevoel van vanochtend toen we elkaar na zijn opmerking aankeken, wel heel erg dankbaar.

Mooie timing

We gaan beginnen!

Morgen naar 't ziekenhuis voor een echo en, als alles meezit, volgende week al een 'terug'plaatsing! We hebben zo lang gewacht en nu gaan we eindelijk écht van start. Het voelt goed!

Wat het extra bijzonder maakt, is dat het morgen wereld draagmoederdag is. Een dag om draagmoederschap en het gebrek aan duidelijke wetgeving hieromtrent onder de aandacht te brengen. 's Avonds ga ik eten met een groep geweldige vrouwen die stuk voor stuk draagmoeder zijn, zijn geweest of willen worden. Samen willen we ons sterk maken voor betere wet- en regelgeving en zullen dit ook bespreken, maar uiteraard word het natuurlijk ook gewoon een gezellig kippenhok.

Kortom, een spannende dag morgen! Ook K. en J. staan al helemaal op scherp. Denken jullie allemaal een beetje aan ons?

Onderweg

Het is tijd om jullie even bij te praten. Ik ben net een weekje terug uit het zonovergoten Italië (sprak ze terwijl buiten de regen met bakken uit de lucht valt). Toen we daar net een dag waren werd ik…tromgeroffel…ongesteld! Ik moet zeggen dat het wel bijzonder voelt om opgetogen te bloggen over het feit dat ik ongesteld werd, maar ik was/ben er heel blij mee. Mijn lijf doet het gewoon goed. Ik heb er vertrouwen in dat ik een normale cyclus heb en dat ik over een dikke week gewoon weer ongesteld word en dan kunnen we EINDELIJK beginnen!

Een lieve vrouw zei me dat het kindje om ons heen hangt en ook wacht op mijn ongesteldheid. Zo zie ik het ook graag. Een kindje dat klaar is om in een vreselijk liefdevol gezin opgenomen te worden. Nog heel even volhouden kleintje, we zijn onderweg.

Geduld

Wachten.
Erg goed ben ik er niet in. En nu moet ik het toch echt opbrengen. Mijn lijf moet zelf weer een cyclus maken. Bij elk pijntje in mijn buik denk ik meteen: "Ha! Ongesteld!". Maar dat is natuurlijk nog helemaal niet het geval. Ik heb anderhalf jaar een spiraaltje gehad in in die periode kreeg ik nooit bloedingen. Ik las gisteren op een internetforum (dom dom dom, ik weet het!) dat het in dat geval wel máánden kan duren voor ik weer een normale cyclus heb.

Nu hoop ik dat het in mijn geval mee zal vallen, want zo veel geduld heb ik niet en K. en J. staan ook op scherp. We willen NU stappen zetten! We hebben al zo lang gewacht.

Iemand een dosis geduld te koop?

Organic

Van de week heb ik het zoontje van B. (9) uitgelegd dat ik draagmoeder word voor tante K., wat dat precies is en waarom ze zelf haar kindje niet kan dragen.

Olav had vooral één prangende vraag na dit hele verhaal: "Hè getver, kom ik echt uit een orgaan?"