Het kán lukken...

Afgelopen vrijdag was het zover, de terugplaatsing (we zoeken nog steeds naar een beter passend woord) van onze embryo in de baarmoeder van E. Het voelde bijna als een schok toen we zondag een telefoontje uit het ziekenhuis kregen met de mededeling dat we vrijdag verwacht werden. We waren slechts 5 dagen af van het moment waar we al zolang naar toe leefden!

Cruciaal was nog het proces van het ontdooien van onze embryo. Daarover zou J. (ik durfde dat telefoontje niet aan te nemen) vrijdagochtend eerst nog gebeld worden waarna we, als het gelukt was, een tijdstip kregen waarop we moesten verschijnen. Dat telefoontje kwam toen ik samen met E. in de auto zat.

Ik had me van alles in mijn hoofd gehaald en was eerlijk gezegd doodsbang voor het bericht dat het niet gelukt zou zijn. Hoe is het ook alweer? "Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest......." Nou, dat gezegde ging méér dan op! Wat een spannend moment.

E. en ik zaten na dit goede bericht van J. te stuiteren in de auto en gingen opgetogen, bijna uitgelaten, naar het ziekenhuis. Tezamen met B. en J. gingen we naar binnen en ontmoetten de IVF arts. Ik herkende haar gelijk als de arts die drie jaar geleden bij mij de punctie had verricht. Dat was een pijnlijke aangelegenheid aangezien de punctie via mijn buikwand moest en niet echt verdoofd kon worden. Ze heeft ons toen ontzettend goed en betrokken begeleid. En net als toen was zij ook nu erg hartelijk en warm. Ze vertelde dat ze in haar 26 jarige carrière als IVF arts nooit eerder met draagmoederschap van doen had gehad en merkbaar vond zij het ook heel bijzonder!

Tijdens de terugplaatsing merkte ik dat E. zich sterk concentreerde op wat ging gebeuren, en ik voelde me heel warm en trots toen ik naar haar keek. Ze moest stil blijven liggen, ik durfde haar niet aan te raken en toen, toen was het opeens al gebeurd. E. deed het fantastisch! Toen kon ik haar een kus en een knuffel geven, kanjer!! Vervolgens heb ik ook J. en B. geknuffeld. De sfeer was zo bijzonder, alles klopte. Toen we met zn vieren de kamer uitliepen keek onze arts ons glimlachend na.

's Avonds vierden we Sinterklaas met zn allen. Niet wetende dat op deze dag de terugplaatsing zou zijn, hadden we met B. en E. al afgesproken dat we dit samen zouden vieren. Logischerwijze waren de kinderen opgewonden en druk met de cadeaus in de weer. Ik werd er door in beslag genomen en even leek het alsof we overgingen tot de orde van de dag. Later op de avond, iedereen was al naar bed, zaten J. en ik samen nog een uurtje op de bank en waren de dag door aan het nemen. Net op dat moment was de sing-off van The Voice op tv en daar keken we even naar. Op het moment dat de coaches besloten wie er naar huis werden gestuurd liepen de tranen over mijn wangen. Ik vond het zó zielig.... Hahaha, hoezo een beetje labiel na deze bewogen dag??

Dit weekend zat ik alleen in de auto en dacht en voelde opeens bij mezelf "wow, het kán gewoon lukken, het kán!" Voor het eerst voelde ik dit op deze manier, alsof ik het zelf voor het eerst écht durfde te geloven.

Broeden

Het is gelukt!

Vrijdag is een prachtig (dat stel ik me zo voor, dat het een prachtexemplaar was) embryo ontdooid en in mijn baarmoeder geplaatst.

K. haalde me 's ochtends thuis op en eenmaal in de auto belde J.; het eerste embryo was uitstekend door de ontdooiprocedure gekomen en zou om half drie geplaatst worden. We zijn naar 't huis van K. en J. gereden, hebben nog even wat gegeten en zijn toen naar Utrecht gereden. J. en B. kwamen ook naar het ziekenhuis in Utrecht en om even over half drie stapten we met zijn vieren de ruimte binnen waar het allemaal ging gebeuren.

Ik laat het aan K. over om te vertellen over de toevalligheden die zich voordeden. De sfeer was warm en hartelijk en ik voelde me meteen op mijn gemak. Wel merkte ik dat ik me af begon te sluiten voor mijn omgeving. Ik concentreerde me op wat er gebeuren ging. Iets wat trouwens helemaal niks voorstelde. Ik voelde er helemaal niks van, maar geestelijk was het best een heftig moment.

En toen zat het kleinte ebryootje in mijn buik. Gek idee! In eerste instantie durfde ik nauwelijks te lopen en naar het toilet gaan zag ik al helemaal niet zitten. Bang dat het kleine eskimootje eruit zou floepen! Voor K. en J. moet het ook een heel vreemd gevoel zijn. Gelukkig houden we elkaar in figuurlijke zin in elke stap van dit proces stevig vast. Wat voelt het solide!

Inmiddels is het zondag en het voelt nog steeds een beetje onwerkelijk. Nu is het afwachten geblazen. Blijft 't zitten waar het zit en ontwikkelt zich een nieuw leven? Binnen nu en twee weken zullen we het weten. Ik denk dat het lange weken zullen worden.

Morgen!

Na de teleurstelling van vorige maand, verliep deze maand heel anders. Bij de eerste echo meteen een follikel dat zo ongeveer van 't scherm afknalde. Alles zag er goed uit, wat een opluchting! Op zondag een pregnylinjectie gehad, die heel symbolisch door J. gezet is. En hij deed 't goed hoor, ik voelde er niks van!

Nog één nachtje slapen (althans, dat hoop ik, dat ik slaap) en dan is het zover! Tussen 10 en 12 wordt een embryootje ontdooid en in de loop van de middag wordt het in mijn baarmoeder geplaatst. Het is zó spannend! Stel je nou voor dat het in één keer zou lukken?! Gek idee dat dan degene die het embryo heeft ondooid bepaalt welk kindje geboren mag worden. Niet te veel over nadenken.

Natuurlijk is de kans dat het niet lukt groter dan de kans dat het wel lukt. Maar mijn instelling is: ik ga ervanuit dat het lukt en zo niet, dan dealen we daar dán wel weer mee.

Morgen kunnen we alle positieve energie die we kunnen krijgen goed gebruiken. Denken jullie allemaal aan ons?

Gesprongen!

Het is de hoogste tijd om jullie even bij te praten. Na onze laatste updates, waarin we zo vol verwachting uitkeken naar de eerste echo en plaatsing, is er veel gebeurd, maar niet datgene waarop we hoopten.

Op vrijdagochtend moesten we ons vroeg melden in het UMC Utrecht. Vier man sterk gingen we de echoruimte in (K,J, mijn dochtertje en ik). Al snel bleek dat mijn baarmoederslijmvlies nog te dun en mijn follikel  te klein was. Maandag terugkomen was het advies. We verlieten toch positief gestemd het ziekenhuis. Alles lag op schema, we waren alleen wat te vroeg.

Maandagmorgen togen we opnieuw naar het ziekenhuis. We grapten wat over mijn baarmoederslijmvlies dat nu zó dik was dat het mijn oren en neus bijna uitkwam. Toen ik op de tafel lag en de echo gemaakt werd keek de arts ietwat bedenkelijk. “Hmm, het is niet zoveel gegroeid als we verwacht hadden, kom donderdag maar terug”. Ze keek nog even verder en zei toen: “Laat voor de zekerheid maar even bloedprikken, in theorie is het mogelijk dat je al een eisprong hebt gehad. Ik verwacht het zeker niet, maar we moeten het toch maar even uitsluiten.” Je voelt hem al aankomen; ik had tussen beide echo’s een eisprong gehad en het hele verhaal schuift een maand op.

Dat viel wel even tegen. We hadden ons op van alles voorbereid, maar hierop niet. Na de aanvankelijke teleurstelling hebben we de rug gerecht en ons gerealiseerd dat dit gelukkig niet ten koste van een embryo is gegaan. We tellen onze zegeningen en gaan vol goede moed de volgende ronde tegemoet!

Die nieuwe poging is in zicht, omdat ik vandaag weer ben gaan menstrueren. Volgende week vrijdag melden we ons opnieuw in Utrecht. Nu wat eerder in mijn cyclus, met de wetenschap dat ik stiekeme eitjes heb. Ik ben benieuwd! 

Tijd

De lieve blog van E. lezende bedenk ik me dat 'tijd' en 'wachten' bijzonder begrippen voor ons zijn geworden.

Er zit nu zo'n drie jaar tussen het moment van nadenken over draagmoederschap, de keuze van het maken van onze embryo's in 2008 en de dag van morgen. Drie jaar waarin J. en ik heen en weer geslingerd zijn tussen hoop, verdriet en daarna weer heel veel hoop. Drie jaar waarin we de gebeurtenissen van toen een plek hebben kunnen geven en waarin we optimistisch realistisch zijn geworden. En in die drie jaar heeft tijd eigenlijk nooit écht een rol gespeeld. We waren er gewoonweg niet zo mee bezig, hebben dat los kunnen laten. Zelfs toen we na de hele procedure in het VU groen licht hadden gekregen, bleven we wat betreft tijd en het moment van de daadwerkelijke start relaxt. We hadden duidelijk geleerd, weliswaar noodgedwongen, om ontspannen te blijven onder het begrip 'wachten'. Dachten we.

Vanaf het moment dat E. 's morgens belde om te vertellen dat ze ongesteld geworden was en dus onze echo-afspraak (had ik voor de zekerheid al in laten plannen ;-)) defintief door kon gaan, hebben J. en ik de kriebels gekregen.

Opeens leek de afspraak van over 11 dagen mijlenver weg en begon het onrustig te voelen. Vanochtend toen we wakker werden was het eerste wat J. met een big smile zei: "morgen, morgen is het zover." En ja, morgen is het zover. En alhoewel ik heus wel weet dat we er nog lang niet zijn, ben ik voor dit gevoel, het gevoel van vanochtend toen we elkaar na zijn opmerking aankeken, wel heel erg dankbaar.

Mooie timing

We gaan beginnen!

Morgen naar 't ziekenhuis voor een echo en, als alles meezit, volgende week al een 'terug'plaatsing! We hebben zo lang gewacht en nu gaan we eindelijk écht van start. Het voelt goed!

Wat het extra bijzonder maakt, is dat het morgen wereld draagmoederdag is. Een dag om draagmoederschap en het gebrek aan duidelijke wetgeving hieromtrent onder de aandacht te brengen. 's Avonds ga ik eten met een groep geweldige vrouwen die stuk voor stuk draagmoeder zijn, zijn geweest of willen worden. Samen willen we ons sterk maken voor betere wet- en regelgeving en zullen dit ook bespreken, maar uiteraard word het natuurlijk ook gewoon een gezellig kippenhok.

Kortom, een spannende dag morgen! Ook K. en J. staan al helemaal op scherp. Denken jullie allemaal een beetje aan ons?

Onderweg

Het is tijd om jullie even bij te praten. Ik ben net een weekje terug uit het zonovergoten Italië (sprak ze terwijl buiten de regen met bakken uit de lucht valt). Toen we daar net een dag waren werd ik…tromgeroffel…ongesteld! Ik moet zeggen dat het wel bijzonder voelt om opgetogen te bloggen over het feit dat ik ongesteld werd, maar ik was/ben er heel blij mee. Mijn lijf doet het gewoon goed. Ik heb er vertrouwen in dat ik een normale cyclus heb en dat ik over een dikke week gewoon weer ongesteld word en dan kunnen we EINDELIJK beginnen!

Een lieve vrouw zei me dat het kindje om ons heen hangt en ook wacht op mijn ongesteldheid. Zo zie ik het ook graag. Een kindje dat klaar is om in een vreselijk liefdevol gezin opgenomen te worden. Nog heel even volhouden kleintje, we zijn onderweg.