Rollercoaster

Voor ik begin met schrijven lees ik "dé blog der bloggen" van E. nogmaals door. Kippenvel krijg ik ervan. Wat een rollercoaster zijn we maandag met zn vieren doorgegaan, twee uitersten, en dat in een paar uur tijd. Bij het eerste telefoontje van J. stond ik met mijn jas aan, nog thuis, gehaast om op tijd op mijn werk te komen. In tranen stapte ik de auto in en voelde me vreselijk. Bij J's tweede telefoontje liep ik tijdens een vergadering de kamer uit en liep al ijsberend over de gang. Ik wilde wel gillen, ter plekke een flauwte krijgen of iets anders dramatisch doen, maar in plaats daarvan was ik vooral confuus. Heb wel duizend keer "he he? ja hoor!" of iets dergelijks geroepen. Daarna gelijk E. gebeld en kon toen ook niet goed de juiste woorden vinden. Het was duidelijk teveel om te verwerken in zo'n korte tijd. Na deze gouden telefoontjes ben ik 'gewoon' mijn vergadering weer in gegaan en heb nog zo'n twee uur verder zitten praten. Hoe is het mogelijk??
Nadat ik klaar was heb ik mijn spullen gepakt en ben naar mijn auto gelopen om naar huis te gaan. Ik startte de motor, reed door de slagboom en..... barstte in een keihard onbedaarlijk snikken uit. Kon niet meer stoppen. Met lange gierende uithalen, echt uit mijn ténen! Pfff, was dat even opgekropt door de gebeurtenissen die dag....
Thuisgekomen hebben J. en ik elkaar héél stevig vastgehouden en 100.000 mooie gevoelens gedeeld. 's Avonds zijn we naar E. en B. gereden en dat was zo Goed! We móesten elkaar gewoon zien, hebben samen naar de positieve zwangerschapstest gekeken als naar ontdekt leven op Mars én een fles champagne opengetrokken! Tja, E. niet natuurlijk, die ging aan een overheerlijk frisje ;-). Ik ben zó trots op E, kon gewoon mijn ogen niet van haar afhouden! Ik heb haar al laten weten dat als ik haar op haar nek ga zitten, ze me dat rustig kan laten weten. Maar, zo antwoordde ze terug, ze dacht niet dat ze daar snel last van zou krijgen, tenzij ik het te letterlijk neem.
Ik weet, het is nog pril, het blijft hartstikke spannend, maar jeetje, wat voelt dit als puur geluk! De komende tijd ben ik af en toe even hoog boven op die roze wolk te vinden hoor....

It giet oan!

Terwijl een groot deel van Nederland bevangen is door de elfstedentochtkoorts, zitten wij met onze hoofden heel ergens anders.

Gisteren was het dag elf na de terugplaatsing. De dag waarop ik bij de vorige poging ongesteld werd. Ik was vreselijk gespannen, want ook al had ik het gevoel dat het wel eens gelukt zou kunnen zijn, ik wist ook dat je lijf en geest je behoorlijk voor de gek kunnen houden.

Toen ik om een uur of half negen met lichte buikpijn naar het toilet ging en ik een klein spoortje/vleugje bloed bespeurde trok ik dus ook onmiddellijk de conclusie dat ook deze poging mislukt was. Met lood in mijn schoenen belde ik J. Om het slechte nieuws te vertellen. K. bellen kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Die stond zo strak van de spanning! De teleurstelling was groot, maar ook de strijdbaarheid.

Maar de ochtend vorderde. Ik ging nog ongeveer driehondervierentachtig keer naar het toilet, maar er was geen druppel bloed meer te bekennen. Ik werd gek van mezelf en mijn lijf. Waarom brak het nou niet door, de onzekerheid was killing. Tegelijkertijd werd het stemmetje achter in mijn hoofd luider. "Weet je nog? Bij je dochtertje had je eerst ook een druppeltje bloedverlies, misschien ben je gewoon zwanger!" riep het. Ik nam een besluit. Als ik om één uur nog geen spoortje van bloed had gezien zou ik een test gaan kopen en deze doen in 't toilet op mijn werk. Zo gezegd zo gedaan, want geen druppel…

Daar zat ik. Met mijn kruidvattestje op 't toilet. En gek genoeg wíst ik het. Ik zou een tweede streepje zien verschijnen. Ik was dan ook niet verbaasd toen er een overduidelijke tweede streep verscheen.
Ik moest even wat rechtzetten bij K., J. en B.

Ik ben ZWANGER, K. en J. zijn in verwachting. It giet oan!!

En natuurlijk, het is nog pril. Er kan nog van alles misgaan, maar het kan, het gaat en we doen het. Wat een geluk.

Spannend

Opnieuw zit er een klein embryootje in mijn buik. Wat een gek idee. Ik probeer er niet te veel bij stil te staan, maar dat is natuurlijk een onmogelijke opgave. Volgende week zo rond dag elf (na de terugplaatsing) zal de spanning wel helemaal om te snijden zijn. Dat is de dag waarop ik de vorige keer ongesteld werd. Ik durf er alleen niet vanuit te gaan dat het gelukt is als dag elf voorbij is. Dat geloof ik pas als ik K. en J. en positieve test onder hun neus kan drukken. En nog eens....en nog eens...

Uterus nietzosnellus

Het is de hoogste tijd om jullie eens bij te praten. Ik zal er eens even lekker voor gaan zitten.

De afgelopen week was een bewogen weekje. Op maandag was het dag tien van mijn cyclus en togen we naar Utrecht voor een follikelmeting (door middel van een echo). De arts kwam al snel tot de conclusie dat het baarmoederslijmvlies nog te dun was en de follikels nog te klein. Binnen vijf minuten stonden we weer buiten. Woensdag mochten we terugkomen. 

Woensdag troffen we een arts die wat meer de tijd nam om goed te kijken. K. en ik merkten dat we dat toch wel heel prettig vonden. Maandag zaten we nog vol vragen toen we naar huis gingen, woensdag was dat anders. Weer was de conclusie dat we nog te vroeg waren. Het was allemaal keurig gegroeid, maar nog niet voldoende. Over twee dagen terugkomen, nóg een keer naar Utrecht.

Dus, vrijdag stapten we weer in de auto en opnieuw zaten we in het ons inmiddels zo bekende kamertje met wéér een andere arts. Opnieuw een vriendelijke arts die ruim de tijd nam om te kijken, te meten en onze vragen te beantwoorden. En opnieuw kregen we te horen dat we over twee dagen terug moesten komen. Wat een luie bende daar in mijn buik!

Maar vooruit, zondagochtend stonden we wéér in Utrecht. Wij zijn inmiddels kind aan huis. Geroutineerd trok ik mijn onderkleding weer uit. Tja, alles went! En ein-de-lijk zagen we een mooi dik baarmoederslijmvlies en een lekker groot follikel. Hèhè, dat werd tijd!

Na de echo moest ik nog even bloed laten prikken. Dat lukte niet echt, de verpleegkundige prikte een paar keer mis en vroeg toen een arts om hulp. De arts koos een alternatieve plek om te prikken  (in mijn hand) en uiteindelijk was daar het buisje bloed. Dat bloed is onderzocht en uit de hormoonwaarden bleek dat ik 's avonds pregnyl kon spuiten.

B. en ik waren 's avonds bij vrienden in Sittard op een verjaardagsfeestje daar in een slaapkamer heeft B. de spuit erin gezet. Ach, the show must go on!

En nu is het wachten op vrijdag. Poging twee! Ik vind het weer reuzespannend; zal het ontdooiproces weer goed verlopen? Blijft dit eskimootje plakken? Ik hoop het zo!

Vruchtbaar jaartje?

En toen was het ineens 2012! Het jaar waarin het allemaal moet gaan gebeuren.

Na de teleurstelling van vorige maand hebben we onszelf weer herpakt. Eerst even een gedwongen rustmaand, omdat het lab van het ziekenhuis gesloten was tijdens de feestdagen. In eerste instantie baalde ik ervan, maar al snel merkte ik dat het wel even prettig was. De eerste poging was toch heel intensief geweest; alles was nieuw, de terugplaatsing zelf, de spanning, maar ook de teleurstelling. Deze rustmaand heeft mij en ons de tijd gegeven om ons voor te bereiden op de volgende poging. Om er weer net zoveel geloof en zin in te krijgen als bij de vorige poging.

De jaarwisseling hebben B. en ik gevierd met K. en J., samen met een groep lieve mensen. Het was warm, mooi en het was fijn om te merken hoe iedereen meeleeft. Om twaalf uur zoveel gelukswensen. Dat móet wel helpen! Leuke bijkomstigheid van de sluiting van onze rustmaand was dat ik gewoon mee kon proosten met de bubbels. Elk nadeel heb se voordeel!

Zoals ik tijdens het nieuwjaarsfeestje al opmerkte; iedereen in mijn omgeving houdt zich momenteel met mijn cyclus bezig. Nou mensen, als het goed is is het komend weekend weer raak. Laat jullie duimen maar vast beginnen met de warming up!

Hard

Hard bericht. Dat kreeg ik maandag te horen van E. Zonder enig voorteken, heel plotseling op haar werk werd ze ongesteld. En dat maakte ze dat ze het gevreesde rottelefoontje moest plegen. Wat was dat moeilijk voor haar, om ons, vast met lood in haar schoenen op te bellen om te zeggen dat het niet was gelukt. Midden in een vergadering zag ik dat zij het was en wist daarmee ook wat de reden van haar telefoontje was. Bellend op de gang, net op een moment dat het hartstikke druk met andere mensen was, verwerkte ik het slechte nieuws. Om daarna weer vrij snel terug te moeten naar mijn overleg. En ook E. moest weer zo snel mogelijk terug naar haar werkplek. Een bizar moment. Met een gevoel alsof ik zo ongeveer knock out was geslagen, ben ik weer het overleg ingegaan en heb de rest van het uur de stemmen van mijn collega's langs me heen horen zoemen. Dit was het dus, een keihard gevoel. Alle gevoelens van spanning, hoop, zenuwen, actie...alles was in één klap weg. Natuurlijk zaten we niet alleen maar op die roze wolk en zijn we rationeel genoeg om te bedenken dat de slagingskans zomaar in één keer heel klein zou zijn, maar toch... Toch is dit een gevoel waarop je je niet echt goed op kunt voorbereiden. Tijdens de wachtdagen hebben J. en ik zo intens het verlangen gevoeld en stiekem momentjes toegelaten om te voelen en te fantaseren over "stel je eens voor dat dat het wél lukt...." 's Avonds thuis op de bank met J. heb ik de tranen uit mijn kop gejankt en dat luchtte gelukkig wel op. We rapen de scherven weer op en gaan verder. Rasoptimist J. trekt mij daar gelukkig al snel weer in mee. Gisteravond kwamen E. en B. bij ons langs. Dat was zo fijn. Natuurlijk hebben we elkaar even lekker vastgehouden en het erover gehad. We zijn en blijven optimistisch! Daarna hebben we de wijn opengetrokken en, zoals het er eerlijk gezegd op avonden met ons vieren weleens vaker aan toe gaat, het niet bij één fles gelaten ;-). Kijk, zo heeft ieder nadeel toch een (klein) voordeel....

Afko's

Wat ik tot voor kort redelijk kon laten, is me in de zenuwslopende dagen na vorige week niet langer gelukt: ik ben gaan googelen op alles wat te maken heeft met IVF, terugplaatsingen en zwangerschapstesten. Sowieso onverstandig, want iedere ervaring die ik daar lees plaats in een soort absoluut perspectief en leg onze situatie daar overheen. Wat geen zin heeft, want ieders situatie is anders en daarmee onvergelijkbaar. Maar goed, ik kon het toch niet laten.

Wat me opviel is de wereld van jargon en afkortingen waar ik in terecht kwam. Nu werk ik zelf bij een organisatie die bekend staat om zijn grote hoeveelheid afkortingen, maar in de wereld van IVF kunnen ze er ook wat van. Zo hadden wij zelf in het ziekenhuis al te maken met de echo naar het df van E. (dominante follikel) en de meting van E. haar bms (baarmoederslijmvlies). Werd in de ochtend voor de tp (terugplaatsing) de cryo (cryopreservatie) ondooid op de juiste cd (cyclusdag) van E.

Vervolgens zitten we nu in de spannende wd-en (wachtdagen) en hopen we heel erg dat de komende dagen NOD (niet ongesteld dagen) voorbij zullen gaan. En er zich geen ongi (ongesteldheid) aandient. Zodat we aan het einde van de week onze td (testdag) zullen hebben en E. al flink wat hcg (humaan choriongonadotrofine, ok deze heb ik op moet zoeken...) produceert!