Hij is er!

Precies een week geleden lag ik op de verloskamer weeën op te vangen. Het was een zware bevalling, waar ik op een ander moment nog wel wat meer over vertel, maar het resultaat mag er zijn! Om 22.40 uur is kleine S. geboren. Nadat hij even op mijn buik mocht bijkomen heb ik hem samen met B. aan K. gegeven. Eén van de mooiste momenten van mijn leven.

En nu een week later gaat het goed met mij, met K. en J., met B en natuurlijk met kleine S. We zijn allemaal erg blij met hoe we dit avontuur hebben volbracht.

K. en ik praten jullie binnenkort wel even bij over de details, maar voor nu moeten jullie het hier even mee doen. Ik kruip nog even terug in mijn kraambubbel.

Tik tak tik tak

Achtendertig weken en één dag. Ik voel me een vrouwtje van 85, maar tegelijkertijd voel ik me vrouwelijker en mooier dan ooit. Hoogzwanger zijn is een bijzondere ervaring. Niet alleen maar leuk, want ik geef weer iedere dag over door het maagzuur en slapen en bewegen is niet meer zo vanzelfsprekend. Aan de andere kant is het geweldig om mijn neefje te voelen draaien en schoppen. De manier waarop hij op mijn aanrakingen reageert ervaar ik ook als heel bijzonder. En die buik hè... ik begin hem eindelijk echt mooi te vinden.

Toch ben ik wel klaar met zwanger zijn. Zondag vieren we de verjaardag van onze dochter I. Ze wordt drie en kijkt daar enórm naar uit. Na het feestje mag hij komen. Ik realiseer me dat het nog wel vier weken kan duren, maar ik hoop dat hij zich eerder meldt.

We staan allemaal op scherp. De 'vluchttassen' zijn gepakt, de camera's liggen klaar, het bed staat op klossen. Ook zijn K. en J. goed telefonisch bereikbaar (wie K. en J. persoonlijk kent zal snappen dat dat best bijzonder is). B. is nog íets minder doordrongen van de noodzaak bereikbaar te zijn, maar hij doet zijn best.

Ook I. is in toenemende mate bezig met de zwangerschap en de komst van haar neefje. Steeds vaker gluurt ze even in mijn navel om te zien of hij er al aankomt. Bijna iedere dag vraagt ze wel even of we nog "gezellig naar de velloskundige" gaan om naar het hartje van de baby te luisteren. Als ik even een beetje moeilijk kijk vraagt ze: "Wat is er mama, schopt de baby?" Ook benoemt ze vrijwel altijd wanneer we het over de baby hebben dat hij bij tante K. en oom J. gaat wonen. Mooi hoe dit voor haar de normaalste zaak van de wereld is.

Ik ben benieuwd hoe ze zal reageren als de baby er daadwerkelijk is. Ik denk dat ze in de eerste plaats blij is dat ik haar weer gewoon kan optillen en met haar kan stoeien. Verder zal ze moeten wennen aan het uitblijven van bezoekjes aan het ziekenhuis en de verloskundige. Dat zal ze erg jammer vinden, want beide zaken vindt ze geweldig gezellig. Ook zal ze haar oom en tante iets minder vaak zien dan nu. Ook dat zal even wennen zijn. Anderzijds heeft ze zich gedurende het hele traject zo flexibel getoond, dat ik ook nu geen grote problemen verwacht.

En tot het zover is blijven we vooral veel lachen. Maandag was ik met B. en I. bij de supermarkt. De kassière (die volgens B. nogal fan is van I.) vroeg aan I.: "Krijg jij een broertje of zusje?" Gemakzuchtig zei I.": "Ja". Omdat ik geen énkele onduidelijkheid voor haar wil creëren koos ik ervoor om te zeggen: "Nee toch, een neefje!" Ik zag de kassière even nadenken en waarschijnlijk kwam ze tot de conclusie dat ik dan de tante van I. moest zijn. Totdat B. achteloos zei: "Geef de kaas maar even aan mama."

De gezichtsuitdrukking van de kassière die daarop volgde was onbetaalbaar.

Pilletje?

Vanavond had ik bij het naar bed brengen een leuk gesprekje met mijn zoon. Met het Intertoys speelgoedboek (ja, nu alweer!) bij zich in bed, bladerde hij door alles wat van zijn gading was. Met een schaar bij de hand, want dan onthield hij tenminste wat hij allemaal zou kunnen gaan vragen voor 5 december. Maar ook het babyspeelgoed kreeg zijn aandacht. Want ook babybroer heeft recht op cadeautjes, zo luidde zijn mening. Een kleurrijke lanceer- en leer ballenbaan, een babygitaartje of het Max activiteitencenter leken hem wel wat. Overigens merkte hij er, langs zijn neus weg, bij op dat hij die items zelf ook nog best wel heel leuk vond. "Eh ja schat" zei ik hem ,"dat speelgoed is voor 12 maanden tot 2 jaar". Hij keek me met een grijns aan. Ook is tegenwoordig een zogenaamde Appitvity houder voor een Ipod of Iphone te koop. Vanaf 6 maanden, om kleintjes spelenderwijs met de apps te laten spelen zonder dat het apparaat beschadigd raakt. Toen ik deze handige houder aanprees betrok zijn gezicht en kondigde aan dat zijn broer pas vanaf minimaal 3 jaar op zijn Ipod zou mogen. Misschien eerder, maar dan slechts onder zijn strikte toezicht. Per slot van rekening is hij er zelf, met zijn 8 jaar, onlangs mee het zwembad ingesprongen.... Het ontroerde me, zoals hij, op zijn manier, bezig was met de komst van de baby. Tijdens het bladeren en knippen vroeg hij me of hij heel misschien toch mee zou mogen naar het ziekenhuis als E gaat bevallen. Dit had hij me al eerder gevraagd en toen heb ik hem uitgelegd dat dat echt niet zal gaan. Maar dat als alles goed gaat, we na de geboorte dezelfde dag nog naar huis zullen komen en hij de baby volop kan zien en mag vasthouden. Toen we het daar net weer over hadden, knikte hij en vroeg toen nadenkend of de baby na zijn geboorte een pilletje zal krijgen van de dokter. "Een pilletje schat? Waarvoor?" "Nou", vroeg hij mij, "heeft de baby niet een pilletje nodig waardoor hij daarna dan goed weet wie zijn moeder is? Want normaal gesproken komt een baby uit de buik van zijn moeder en dat is nu natuurlijk niet zo. Hoe weet hij nou dat tante E niet zijn moeder is, maar jij? Want hij kan natuurlijk nog niet weten van dat eitje en het zaadje. Toch mam?" Ik viel er even stil van en realiseerde me hoe het hem in zijn 8-jarige hoofdje bezighoudt zonder dat we daar elke dag uitvoerig bij stil staan. En dat het, hoe je het wendt of keert, niet een natuurlijke alledaagse situatie is. Ik vertelde hem dat de baby nu weliswaar gewend is aan tante E, aan haar stem en aan haar geur, maar dat als hij na zijn geboorte bij mij komt, hij waarschijnlijk snel aan mij zal wennen. Onder andere door veel met de baby te knuffelen, hem op mijn blote huid te leggen en veel tegen hem te praten. Toen knikte hij en sprak voor mij de op dat moment liefste woorden van de wereld: "jij bent de liefste moeder die er is, ik mag altijd heel veel van jou en je wordt niet snel boos. Ik weet zeker dat de baby snel aan je gewend zal zijn mam."

Begin in zicht!

Aan het begin van deze zwangerschap kon ik me er nauwelijks een voorstelling van maken dat dit moment zou aanbreken. Het moment dat ik me realiseer dat het bijna tijd is, tijd om te bevallen. En dat ik er ook echt klaar voor zou zijn. Maar het is echt zo.

Ik ben er klaar voor!

Natuurlijk moet mijn logé nog even een paar weekjes blijven zitten, maar ik kijk uit naar het moment dat de bevalling begint. Zelfs de bevalling op zich maakt me niet bang. Ik herinner me van mijn vorige bevalling dat het heftig was, maar ook een mooie ervaring. En mijn vorige bevalling heeft me het vertrouwen gegeven dat ik dit kan, dat mijn lichaam het aankan.

Ik ben klaar voor het moment dat ik kennis kan maken met het jongetje dat me maandenlang gezelschap heeft gehouden. De nieuwsgierigheid naar hem is enorm. Het moment dat ik hem letterlijk aan K. en J. kan geven lijkt me zó bijzonder! Ik kan echt bijna niet wachten.

Er is maar één klein ding waar ik me een beetje zorgen over maak zo nu en dan. Zullen K., J. en B. op tijd zijn voor de bevalling? Ze werken of verblijven het grootste deel van de tijd op minimaal vijf kwartier rijden van waar ik ben. Mijn eerste bevalling ging vrij snel en het schijnt dat een tweede bevalling vaak nog sneller gaat. Momenteel hamer ik er dus ook continu op dat ze alle drie bereikbaar moeten zijn. Gisteren wilde ik K. even iets vragen en ze nam niet op. Grappend sprak ik haar voicemail in met de mededeling dat ik aan het bevallen was. Hoewel het overduidelijk was dat ik een grapje maakte, schoot K. hier enorm van in de stress, omdat haar telefoon met het geluid aan in haar tas zat en ze hem kennelijk toch niet gehoord had. Wat als ze hét telefoontje op deze manier zou missen?

Ik denk dat ik maar ga voorstellen dat ze alledrie een telefoon om hun nek hangen, met een zwaailicht eraan, (kan ook nog van pas komen tijdens de rit over de aflsuitdijk) een flinke trilfunctie en een beltoon met het geluid van een luchtalarm. Dan ga ik vast oefenen met het gekruist houden van mijn benen tot ze er zijn.

Einde in zicht

Vorige week zijn we teruggekomen van een heerlijke vakantie in Italië. De tweede week hebben we samen met E en B doorgebracht. Leuk voor de kinderen die het gezellig vonden dat hun nichtjes en neefje zouden komen, leuk voor ons om meer tijd met elkaar door te kunnen brengen én leuk om af en toe de baby te voelen terwijl E gestrekt op een ligbed onder een parasol aan het zwembad lag. Noodgedwongen een uitermate luie en relaxte vakantie voor haar en daar hebben wij grotendeels ook lekker aan meegedaan. Wat helemaal niet erg was na een drukke periode die er aan vooraf was gegaan. Ik merk(te) dat ik weliswaar toegroei naar het moment van de bevalling, maar mijn dagelijkse bezigheden daar niet altijd op afgestemd zijn. Vlak voor onze vakantie overleed de moeder van J en uiteraard nam dat ons behoorlijk in beslag. Op mijn werk, waar we aan de vooravond van een grote reorganisatie staan, ben ik druk en heerst een gezonde spanning. Thuis blijf ik actief met een paar keer per week paardrijden en alles wat daarbij komt kijken. Pas geleden had ik een heel gezellig kroegavondje met vrienden en op vakantie dronk ik met J en B graag een lekkere Italiaanse wijn. Veelal dingen die als ik zelf zwanger was geweest als vanzelfsprekend even de ijskast ingaan. Vrienden zeggen gekscherend weleens dat ik wel de lusten heb, maar niet lasten. En alhoewel dat in bepaalde opzichten natuurlijk ook zo is, begrijp ik nu als geen ander dat de 9 maanden die te maken hebben met 'de lasten', weldegelijk ergens goed voor zijn. Namelijk dat je er op een natuurlijke en vanzelfsprekende wijze klaar voor bent om je baby te krijgen. Al honderd keer heb ik in mijn hoofd de film afgedraaid wanneer J en ik met baby in de auto over de Afsluitdijk naar huis zullen rijden. Zo'n bijzonder moment en nog steeds bijna onwerkelijk. De dame van de kraamzorg met wie ik laatst een intake gesprek had drukte zich wat onhandig uit toen ze vroeg "wanneer wij de baby op zouden gaan halen". Maar het zal, als alles volgens plan verloopt, wel zo gaan dat wij na een telefoontje van E of B wanneer de bevalling zich aandient met lege Maxi-cosy in de auto naar het Noorden zullen racen. En hopelijk diezelfde dag nog met een gezonde baby weer terug naar huis keren. Ik verlang naar dit moment, maar blijf het onwerkelijk vinden... Het heeft ook een tijdje geduurd voor ik serieus over de baby-uitset na ging denken. Een paar leuke rompertjes en pakjes heb ik wel gekocht, maar daar bleef het bij. Het voelde bijna ongemakkelijk om me hier al in te verdiepen. In een babywinkel liep ik rond met het gevoel onze situatie te moeten toelichten alvorens ik een flessenset of aankleedkussen aan zou schaffen. Dat was geen leuk gevoel en ik heb die aankopen dan ook nog even uitgesteld. Maar nu is E ruim 34 weken zwanger en vind ik dat ik dat gevoel van me af moet gooien. Ik heb alvast geïnventariseerd en kom zo ongeveer tot een aankleedkussen, kruikjes, flessenset, flessenwarmer, kraampakket, hydrofielluiers, speentjes en het Zwitsalassortiment. Dit weekend gaat het ervan komen, ik ga erop uit. Verder waren bij onze plaatselijke supermarkt de luiers deze week in de aanbieding: 3 halen 2 betalen. Met een gevoel van "kijk mij nou" stond ik met 3 pakken in mijn handen bij de kassa. Nooit geweten dat luiers kopen zo leuk kon zijn!

Hormonen en gevoel

Gisteren waren we met z'n vieren naar de partneravond van de zwangerschapscursus van E. In de voorgaande sessies besteedde E. vooral aandacht aan ontspanningsoefeningen en ademhalingstechnieken, maar deze avond stond in het teken van de bevalling. Het was leuk dat wij daar ook bij mochten zijn. Op weg er naartoe vroeg ik J. naar wat technische details rond bevallingen, die hij, terwijl ik notabene zelf bevallen ben, zich beter wist te herinneren dan ik. Sowieso heb ik het gevoel deze zwangerschap en alles wat er mee samenhangt, nog veel bewuster te ondergaan dan mijn eigen zwangerschap acht jaar geleden. Daarin gingen de dingen meer 'als vanzelf' en minder onder het vergrootglas gelegd van waaruit ik deze zwangerschap nu bekijk. De docente nam het hele verhaal met ons door: de 3 fasen van weeën, de verschillende houdingen tijdens het bevallen en natuurlijk de rol van de partner tijdens de hele gebeurtenis. Verder ging ze in op de functie van het vrijkomen van diverse hormonen tijdens de bevalling. Over de aanmaak van oxytocine en endorfine, die tezamen ervoor zorgen dat een vrouw tot zo'n enorme krachtexplosie kan komen. Het was een duidelijk verhaal en klonk ons logisch in de oren. Genuanceerder ligt het wellicht toch wat met de beweringen over de invloed van andere zwangerschapshormonen. Vrouwen kunnen er door in bezit genomen worden, chagrijnig worden, onredelijk of juist overdreven vrolijk. Emotioneel worden ook of in zichzelf gekeerd. Het zijn hormonen die maken dat vrouwen zich tijdens hun zwangerschap anders voelen dan anders. E. en ik hadden het er laatst over. Over hoe dat bij haar voelt. Zij zei niet zoveel te merken van dit soort veranderingen. Behalve haar vergeetachtigheid en haar (gewoonlijk vreemde) opruimwoede, tot en met het uitpluizen van haar makeup-tasje aan toe, is zij niet heel veel anders dan anders. Heeft eerder minder emoties dan méér lijkt het wel. Iets wat voort zou kunnen komen uit een zekere zelfbescherming, omdat zij weet dat deze zwangerschap een hele andere is dan haar vorige. Ik daarentegen onderga geen enkele hormonale verandering. En toch giert er met regelmaat iets door mijn lijf wat totaal anders voelt dan anders. Ik voel het als ik naast E. zit op de partneravond en luister naar de uitleg over de naderende bevalling. Ik voel het ook als ik E. begroet en even met mijn hand over haar buik strijk. Ik kijk opeens met bovenmatige belangstelling naar alle boekjes en folders over babybenodigheden en kan me niet bedwingen dat ene leuke rompertje mee te nemen als ik door de Hema loop. Ik maak me druk over of het ontwerp van het geboortekaartje wel op tijd af komt en op welk moment we de Maxi-cosy vast in de auto moeten zetten. En tijdens al dit soort momenten voel ik dus van alles. Mooie en hevige gevoelens, waar ik blij van word. Verder ben ik me toch emotioneel door echt van alles en nog wat. Bij iedere echo schiet ik vol, bij een babyschopje tijdens een haptonomie-sessie idem dito en bij de gedachte aan de bevalling voel ik een en al opwinding. Maar ook bij sentimentele liedjes op de radio of een documentaire op tv over een tragisch verongelukte avonturier, hou ik het niet droog. En zelfs vanavond had ik het nog: Ranomi die goud behaalde op de 100 meter vrije slag bezorgde me natte ogen en een brok in mijn keel. Ik kan er niks aan doen, het gebeurt me gewoon. Hoezo hormonen?! Ik zit gewoon barstensvol emoties en gevoel: ik krijg een kind!

Loslaten en toevertrouwen

Het was lang stil op kriebelbuiken, maar we zijn er nog hoor! Alive and kicking! (dat laatste geldt vooral voor de kleine jongen in mijn buik)

Gisteren was het weer tijd voor haptonomie. De eerste twee keer kon J. er door omstandigheden niet bij zijn, maar vanavond was hij van de partij. B. was deze keer thuis bij onze dochter, dus gedrieën zaten we bij Afke. Na eerst wat gepraat te hebben over hoe het gaat met mij en met de aanstaande ouders, mocht ik plaatsnemen op de bank. Afke ging samen met K. meer ruimte maken voor de baby in mijn buik, door op een bepaalde manier handen onder mijn lichaam te leggen en ze er langzaam onder vandaan te trekken. Heel bijzonder om te zien hoe mijn buik langzaam platter werd. Het was alsof ik in de bank wegzakte en de baby kreeg inderdaad meer ruimte.

Even later mocht ik op mijn zij gaan liggen. Nu was de beurt aan J. om dichtbij zijn zoon te komen. Hij legde zijn handen onder mijn buik en vormde een soort kommetje met zijn handen. Ik probeerde me zo goed mogelijk te ontspannen en mijn logeerneefje "los te laten". Na een poosje voelde J. dat zijn zoon zich echt in zijn handen nestelde. K. stond erbij en Afke opperde dat J. één hand langzaam terug zou trekken en dat K. haar hand onder mijn buik zou schuiven, zodat ze samen dat kommetje zouden vormen. En ook K. voelde haar kind in haar hand liggen en zachtjes bewegen. Wat was dát mooi en wat waren ze dichtbij. Ik heb tijdens mijn vorige zwangerschap nooit geweten dat je op zo'n mooie manier contact kunt maken met je kind. En juist voor K. en J. zijn dit soort momenten onbetaalbaar. En ik ben blij dat het zo goed en vertrouwd voelt om K. en J. zo dichtbij te laten komen.

Zelf voelde ik er niet zoveel van. Ik merkte dat ik me een beetje terugtrok. Ik gunde vader en moeder het onderonsje met hun zoon en was heel ontspannen en heel ver weg in gedachten. Het voelde goed om hun het kindje toe te kunnen vertrouwen. Dat moet ik straks immers ook doen.

Ik bemerk bij mezelf sowieso een bepaalde afstand. Natuurlijk hou ik van het neefje in mijn buik, maar ik huil niet bij echo's, bij schopjes of bij andere mijlpalen. Waar ik bij mijn vorige zwangerschap om werkelijk álles de sluizen opengooide, vind ik het nu allemaal wel heel mooi, maar laat ik het net iets minder dichtbij komen. Het lijkt een soort zelfbeschermingsmechanisme. Niet iets wat ik bewust heb ingeschakeld, maar ik word me er wel steeds meer bewust van dat het er is. En ik denk dat het goed is.

Straks moet ik gaan bevallen en moet ik loslaten. Loslaten en toevertrouwen, dat is waar Afke gisteravond ook steeds op terugkwam, loslaten en toevertrouwen. Ik weet dat ik het kan, maar ik weet ook dat het leeg gaat voelen. Straks is mijn rol ineens uitgespeeld, ben ik geen draagmoeder meer, maar gewoon E. Na jaren van voorbereiding en negen maanden zwangerschap is het dan voorbij.

Ik weet dat ik stevig in mijn schoenen sta, maar ik wil ook niet doen alsof het niet moeilijk gaat zijn. Gelukkig heb ik heel veel lieve, betrokken mensen om me heen en weet ik dat B., J. en K. me op zullen vangen. Stiekem kijk ik er ook wel naar uit om mijn eigen lijf en leven weer terug te krijgen. Het komt wel goed met mij, dat weet ik zeker.