Feest

Zondag was kleine S. alweer zes weken. Het is onvoorstelbaar hoe de tijd vliegt. Zes weken is een mooie leeftijd om je eerste feestje te vieren en dus was daar het kraamfeest. Samen met onze families en goede vrienden vierden we de komst van dit heel bijzondere jongetje. Prachtig om K. en J. zo gelukkig te zien met hun zoon. Ze straalden van trots. En kleine S. (mijn afbakneefje noem ik hem met gepaste trots) heeft nu genoeg speelgoed voor een compleet kinderdagverblijf. Het was een mooi feestje.

Op dat mooie feestje nam J. op een gegeven moment het woord. Hij begon te vertellen hoe bijzonder deze tijd voor ons is geweest en bedankte de mensen die een extra grote rol in het geheel hebben gespeeld, waaronder mijn ouders. Hij benoemde dat ze zich pas tijdens mijn zwangerschap realiseerden wat dit voor mijn ouders betekende. Mijn vader heeft ooit gezegd: "Mijn dochter is zwanger, maar ik krijg geen kleinkind.". Hij heeft het daar best moeilijk mee gehad. Daarnaast maakten mijn ouders zich natuurlijk zorgen om het welbevinden van hun "kleine meid". Gesprekken tussen K. en mijn vader hebben mijn vader destijds gerustgesteld, hij is gewoon óók een soort opa. Zijn rol is er en mag er zijn. Dat hielp, maar het bleef natuurlijk heftig voor ze. Hoe zou ik me houden na de bevalling? Zou de bevalling goed verlopen? Mijn vader, die de speech van J. aan het filmen was, barstte in snikken uit toen J. hun gevoelens benoemde en dus erkende. Tot dat moment had ik het re-de-lijk droog kunnen houden, maar dit was too much. Ik ben mijn vader maar even gaan knuffelen. Toen ik om me heen keek, zag ik in alle hoeken van de zaal de zakdoekjes tevoorschijn komen. Die sniffende, grote brombeer raakte iedereen. Wat mij vooral raakte is dat ik kon zien dat mijn vader en moeder, ondanks de emotionele achtbaan die het ook voor hen geweest moet zijn, apetrots zijn op hun dochter én op hun afbaktochweleenbeetjekleinkindneefje. Leuk detail: mijn snikkende vader bleef gewoon doorfilmen. The show must go on.

Ook ik ontkwam er niet aan. J. richtte het woord tot mij. Ik kan hier niet reproduceren wat hij zei en dat hoeft ook niet. Het waren woorden van liefde en dankbaarheid. Warme woorden. En hij vertelde over hun reis door Afrika. Hoe ze in Afrika een beeld vonden van een vrouw die een baby lijkt weg te geven. Toen ze dit beeld vonden, was ik nog niet zwanger, ze durfden het niet te kopen. Wel hebben ze er destijds een foto van genomen. Nu is het beeld alsnog gekocht en wéken geleden verstuurd vanuit Afrika. Helaas was het nog niet aangekomen. De vorige keer dat er iets vanuit Afrika naar mijn schoonfamilie werd verzonden duurde het zes maanden, geduld is een schone zaak in deze. De aanblik van de foto van het beeld, die ik als alternatief in een mooie lijst kreeg, was al genoeg om weer voor vochtige ogen te zorgen. Dat was ik. Met kleine S. in mijn armen, klaar om hem aan zijn ouders terug te geven. Klaar om zijn ouders hun zoon te geven.

Het was een mooi feestje.

Hij is er! deel 2

Het is nu 18 dagen geleden dat S. is geboren en de hoogste tijd om van me te laten horen. Geloof me, de afgelopen 2 weken ben ik zo in beslag genomen geweest door....ja door eigenlijk álles, dat ik er niet eerder toe gekomen ben. Al meerdere keren hebben E en ik, J en ik, B en ik, wij met zn vieren, 7 oktober geëvalueerd en erop terug gekeken. Het is een ervaring voor het leven geweest, werkelijk met niets anders te vergelijken. Alhoewel ik mijn eigen bevalling 8 jaar geleden heel indrukwekkend vond, overtreft deze bevalling dat. Ik vind in detail vertellen over E's bevalling te persoonlijk en te intiem voor een openbare blog, dat doe ik dan ook niet. Maar wat ik er wel over kwijt wil, is dat wat wij er ons bij voor hadden gesteld, waar we op hadden gehoopt en wat we daar met zn vieren gevoeld en beleefd hebben grotendeels uitgekomen is. Het is ook heel heftig en zwaar voor E geweest, maar ook zij kijkt er met een heel goed gevoel op terug. Ze heeft het echt geweldig gedaan! Ik hoop dat ik de print van die dag die zo vlijmscherp in mijn geheugen gegrift staat nooit meer kwijt zal raken. Goud waard! De rit terug naar huis, S achterin in de Maxi-cosy en ik ernaast, is ook zo'n moment. J en ik elkaar via de spiegel doorlopend grijnzend en geëmotioneerd aankijkend, het kleine ventje in zijn net aangetrokken nieuwe kleertjes piepklein in zijn 'bakje', zo reden we met een slakkengangetje in het holst van de nacht over de Afsluitdijk richting huis. Dit moment hadden we al zo vaak de revue laten passeren en nu het zover was, was het nog 10x magischer dan gedacht. Nu is hij 'al' 18 dagen bij ons en voelt het heel natuurlijk en vanzelfsprekend dat hij er is. De andere kinderen zijn ontzettend lief voor hem en omarmen letterlijk en figuurlijk hun nieuwe broertje. Dat ontroert me met regelmaat. In de gesprekken met de psycholoog in het VU vorig jaar spraken we over mogelijke moeilijke gevoelens van ons bedreigd voelen, jaloezie, moeite met acceptatie of hechting. Vanuit de baby, vanuit E en B of vanuit ons. Ons werd verteld dat het mogelijk makkelijker zou zijn als draagouders en wensouders de eerste 2 á 3 weken afstand van elkaar zouden houden om complexiteit en verwarring te voorkomen. We hebben dat aspect vantevoren open gelaten en afgesproken dat we zouden doen wat op dat moment goed zou voelen. Vier dagen na de geboorte kwamen E en B langs. En het was helemaal goed. Ik was erg blij om hen te zien en het voelde alleen maar goed toen ik S aan E gaf en hij lekker op haar arm lag te slapen. Niks jaloezie, niks onzekerheid, niks verwarring, het was gewoon een heel warm en emotioneel moment. Hiermee wil ik niet zeggen dat de 'waarschuwingen' van de psycholoog niet waardevol zijn geweest, maar zoals wij het beleefden en beleven kan het dus ook zijn. Ik vind het belangrijk om óók dit geluid te laten horen, ook voor mensen die, nu of in de toekomst, eenzelfde traject als wij afleggen. Deze week waren E en B er ook weer. B ging werken en E en ik hadden gezellig de hele dag samen. Natuurlijk praten we op zo'n dag over wat we voelen en hoe we vinden dat het gaat. Wat ik vooral merk is dat geen van ons 'een ander' is geworden door de zwangerschap en de geboorte van S. Ondanks de hormonen die ongetwijfeld zo nu en dan door E heen razen. En ook ik ben emotioneler dan normaal, gewoon door de hele situatie. Dat zorgt bij ons allebei voor extra tranen zo nu en dan, maar dat zijn alleen maar 'goeie' tranen. Mooie tranen, tranen van liefde en omdat het allemaal gelukt is. Eén blik op de kleine S zegt genoeg, hij is in één woord Perfect. Zoals E zelf zei, ze had hem niet beter af kunnen bakken ;-). Binnenkort is onze kraamborrel, een klein feestje voor alle mensen die dichtbij ons vieren staan en enorm met ons meegeleefd hebben. Daar kijk ik naar uit. Ik hoop dat het een warm moment zal zijn waar iedereen de liefste en mooiste baby van 2012 :-) komt bewonderen en E flink in het zonnetje wordt gezet. Want dat komt haar toe, meer dan wie dan ook. Ik ben zo trots op haar!

Hij is er!

Precies een week geleden lag ik op de verloskamer weeën op te vangen. Het was een zware bevalling, waar ik op een ander moment nog wel wat meer over vertel, maar het resultaat mag er zijn! Om 22.40 uur is kleine S. geboren. Nadat hij even op mijn buik mocht bijkomen heb ik hem samen met B. aan K. gegeven. Eén van de mooiste momenten van mijn leven.

En nu een week later gaat het goed met mij, met K. en J., met B en natuurlijk met kleine S. We zijn allemaal erg blij met hoe we dit avontuur hebben volbracht.

K. en ik praten jullie binnenkort wel even bij over de details, maar voor nu moeten jullie het hier even mee doen. Ik kruip nog even terug in mijn kraambubbel.

Tik tak tik tak

Achtendertig weken en één dag. Ik voel me een vrouwtje van 85, maar tegelijkertijd voel ik me vrouwelijker en mooier dan ooit. Hoogzwanger zijn is een bijzondere ervaring. Niet alleen maar leuk, want ik geef weer iedere dag over door het maagzuur en slapen en bewegen is niet meer zo vanzelfsprekend. Aan de andere kant is het geweldig om mijn neefje te voelen draaien en schoppen. De manier waarop hij op mijn aanrakingen reageert ervaar ik ook als heel bijzonder. En die buik hè... ik begin hem eindelijk echt mooi te vinden.

Toch ben ik wel klaar met zwanger zijn. Zondag vieren we de verjaardag van onze dochter I. Ze wordt drie en kijkt daar enórm naar uit. Na het feestje mag hij komen. Ik realiseer me dat het nog wel vier weken kan duren, maar ik hoop dat hij zich eerder meldt.

We staan allemaal op scherp. De 'vluchttassen' zijn gepakt, de camera's liggen klaar, het bed staat op klossen. Ook zijn K. en J. goed telefonisch bereikbaar (wie K. en J. persoonlijk kent zal snappen dat dat best bijzonder is). B. is nog íets minder doordrongen van de noodzaak bereikbaar te zijn, maar hij doet zijn best.

Ook I. is in toenemende mate bezig met de zwangerschap en de komst van haar neefje. Steeds vaker gluurt ze even in mijn navel om te zien of hij er al aankomt. Bijna iedere dag vraagt ze wel even of we nog "gezellig naar de velloskundige" gaan om naar het hartje van de baby te luisteren. Als ik even een beetje moeilijk kijk vraagt ze: "Wat is er mama, schopt de baby?" Ook benoemt ze vrijwel altijd wanneer we het over de baby hebben dat hij bij tante K. en oom J. gaat wonen. Mooi hoe dit voor haar de normaalste zaak van de wereld is.

Ik ben benieuwd hoe ze zal reageren als de baby er daadwerkelijk is. Ik denk dat ze in de eerste plaats blij is dat ik haar weer gewoon kan optillen en met haar kan stoeien. Verder zal ze moeten wennen aan het uitblijven van bezoekjes aan het ziekenhuis en de verloskundige. Dat zal ze erg jammer vinden, want beide zaken vindt ze geweldig gezellig. Ook zal ze haar oom en tante iets minder vaak zien dan nu. Ook dat zal even wennen zijn. Anderzijds heeft ze zich gedurende het hele traject zo flexibel getoond, dat ik ook nu geen grote problemen verwacht.

En tot het zover is blijven we vooral veel lachen. Maandag was ik met B. en I. bij de supermarkt. De kassière (die volgens B. nogal fan is van I.) vroeg aan I.: "Krijg jij een broertje of zusje?" Gemakzuchtig zei I.": "Ja". Omdat ik geen énkele onduidelijkheid voor haar wil creëren koos ik ervoor om te zeggen: "Nee toch, een neefje!" Ik zag de kassière even nadenken en waarschijnlijk kwam ze tot de conclusie dat ik dan de tante van I. moest zijn. Totdat B. achteloos zei: "Geef de kaas maar even aan mama."

De gezichtsuitdrukking van de kassière die daarop volgde was onbetaalbaar.

Pilletje?

Vanavond had ik bij het naar bed brengen een leuk gesprekje met mijn zoon. Met het Intertoys speelgoedboek (ja, nu alweer!) bij zich in bed, bladerde hij door alles wat van zijn gading was. Met een schaar bij de hand, want dan onthield hij tenminste wat hij allemaal zou kunnen gaan vragen voor 5 december. Maar ook het babyspeelgoed kreeg zijn aandacht. Want ook babybroer heeft recht op cadeautjes, zo luidde zijn mening. Een kleurrijke lanceer- en leer ballenbaan, een babygitaartje of het Max activiteitencenter leken hem wel wat. Overigens merkte hij er, langs zijn neus weg, bij op dat hij die items zelf ook nog best wel heel leuk vond. "Eh ja schat" zei ik hem ,"dat speelgoed is voor 12 maanden tot 2 jaar". Hij keek me met een grijns aan. Ook is tegenwoordig een zogenaamde Appitvity houder voor een Ipod of Iphone te koop. Vanaf 6 maanden, om kleintjes spelenderwijs met de apps te laten spelen zonder dat het apparaat beschadigd raakt. Toen ik deze handige houder aanprees betrok zijn gezicht en kondigde aan dat zijn broer pas vanaf minimaal 3 jaar op zijn Ipod zou mogen. Misschien eerder, maar dan slechts onder zijn strikte toezicht. Per slot van rekening is hij er zelf, met zijn 8 jaar, onlangs mee het zwembad ingesprongen.... Het ontroerde me, zoals hij, op zijn manier, bezig was met de komst van de baby. Tijdens het bladeren en knippen vroeg hij me of hij heel misschien toch mee zou mogen naar het ziekenhuis als E gaat bevallen. Dit had hij me al eerder gevraagd en toen heb ik hem uitgelegd dat dat echt niet zal gaan. Maar dat als alles goed gaat, we na de geboorte dezelfde dag nog naar huis zullen komen en hij de baby volop kan zien en mag vasthouden. Toen we het daar net weer over hadden, knikte hij en vroeg toen nadenkend of de baby na zijn geboorte een pilletje zal krijgen van de dokter. "Een pilletje schat? Waarvoor?" "Nou", vroeg hij mij, "heeft de baby niet een pilletje nodig waardoor hij daarna dan goed weet wie zijn moeder is? Want normaal gesproken komt een baby uit de buik van zijn moeder en dat is nu natuurlijk niet zo. Hoe weet hij nou dat tante E niet zijn moeder is, maar jij? Want hij kan natuurlijk nog niet weten van dat eitje en het zaadje. Toch mam?" Ik viel er even stil van en realiseerde me hoe het hem in zijn 8-jarige hoofdje bezighoudt zonder dat we daar elke dag uitvoerig bij stil staan. En dat het, hoe je het wendt of keert, niet een natuurlijke alledaagse situatie is. Ik vertelde hem dat de baby nu weliswaar gewend is aan tante E, aan haar stem en aan haar geur, maar dat als hij na zijn geboorte bij mij komt, hij waarschijnlijk snel aan mij zal wennen. Onder andere door veel met de baby te knuffelen, hem op mijn blote huid te leggen en veel tegen hem te praten. Toen knikte hij en sprak voor mij de op dat moment liefste woorden van de wereld: "jij bent de liefste moeder die er is, ik mag altijd heel veel van jou en je wordt niet snel boos. Ik weet zeker dat de baby snel aan je gewend zal zijn mam."

Begin in zicht!

Aan het begin van deze zwangerschap kon ik me er nauwelijks een voorstelling van maken dat dit moment zou aanbreken. Het moment dat ik me realiseer dat het bijna tijd is, tijd om te bevallen. En dat ik er ook echt klaar voor zou zijn. Maar het is echt zo.

Ik ben er klaar voor!

Natuurlijk moet mijn logé nog even een paar weekjes blijven zitten, maar ik kijk uit naar het moment dat de bevalling begint. Zelfs de bevalling op zich maakt me niet bang. Ik herinner me van mijn vorige bevalling dat het heftig was, maar ook een mooie ervaring. En mijn vorige bevalling heeft me het vertrouwen gegeven dat ik dit kan, dat mijn lichaam het aankan.

Ik ben klaar voor het moment dat ik kennis kan maken met het jongetje dat me maandenlang gezelschap heeft gehouden. De nieuwsgierigheid naar hem is enorm. Het moment dat ik hem letterlijk aan K. en J. kan geven lijkt me zó bijzonder! Ik kan echt bijna niet wachten.

Er is maar één klein ding waar ik me een beetje zorgen over maak zo nu en dan. Zullen K., J. en B. op tijd zijn voor de bevalling? Ze werken of verblijven het grootste deel van de tijd op minimaal vijf kwartier rijden van waar ik ben. Mijn eerste bevalling ging vrij snel en het schijnt dat een tweede bevalling vaak nog sneller gaat. Momenteel hamer ik er dus ook continu op dat ze alle drie bereikbaar moeten zijn. Gisteren wilde ik K. even iets vragen en ze nam niet op. Grappend sprak ik haar voicemail in met de mededeling dat ik aan het bevallen was. Hoewel het overduidelijk was dat ik een grapje maakte, schoot K. hier enorm van in de stress, omdat haar telefoon met het geluid aan in haar tas zat en ze hem kennelijk toch niet gehoord had. Wat als ze hét telefoontje op deze manier zou missen?

Ik denk dat ik maar ga voorstellen dat ze alledrie een telefoon om hun nek hangen, met een zwaailicht eraan, (kan ook nog van pas komen tijdens de rit over de aflsuitdijk) een flinke trilfunctie en een beltoon met het geluid van een luchtalarm. Dan ga ik vast oefenen met het gekruist houden van mijn benen tot ze er zijn.

Einde in zicht

Vorige week zijn we teruggekomen van een heerlijke vakantie in Italië. De tweede week hebben we samen met E en B doorgebracht. Leuk voor de kinderen die het gezellig vonden dat hun nichtjes en neefje zouden komen, leuk voor ons om meer tijd met elkaar door te kunnen brengen én leuk om af en toe de baby te voelen terwijl E gestrekt op een ligbed onder een parasol aan het zwembad lag. Noodgedwongen een uitermate luie en relaxte vakantie voor haar en daar hebben wij grotendeels ook lekker aan meegedaan. Wat helemaal niet erg was na een drukke periode die er aan vooraf was gegaan. Ik merk(te) dat ik weliswaar toegroei naar het moment van de bevalling, maar mijn dagelijkse bezigheden daar niet altijd op afgestemd zijn. Vlak voor onze vakantie overleed de moeder van J en uiteraard nam dat ons behoorlijk in beslag. Op mijn werk, waar we aan de vooravond van een grote reorganisatie staan, ben ik druk en heerst een gezonde spanning. Thuis blijf ik actief met een paar keer per week paardrijden en alles wat daarbij komt kijken. Pas geleden had ik een heel gezellig kroegavondje met vrienden en op vakantie dronk ik met J en B graag een lekkere Italiaanse wijn. Veelal dingen die als ik zelf zwanger was geweest als vanzelfsprekend even de ijskast ingaan. Vrienden zeggen gekscherend weleens dat ik wel de lusten heb, maar niet lasten. En alhoewel dat in bepaalde opzichten natuurlijk ook zo is, begrijp ik nu als geen ander dat de 9 maanden die te maken hebben met 'de lasten', weldegelijk ergens goed voor zijn. Namelijk dat je er op een natuurlijke en vanzelfsprekende wijze klaar voor bent om je baby te krijgen. Al honderd keer heb ik in mijn hoofd de film afgedraaid wanneer J en ik met baby in de auto over de Afsluitdijk naar huis zullen rijden. Zo'n bijzonder moment en nog steeds bijna onwerkelijk. De dame van de kraamzorg met wie ik laatst een intake gesprek had drukte zich wat onhandig uit toen ze vroeg "wanneer wij de baby op zouden gaan halen". Maar het zal, als alles volgens plan verloopt, wel zo gaan dat wij na een telefoontje van E of B wanneer de bevalling zich aandient met lege Maxi-cosy in de auto naar het Noorden zullen racen. En hopelijk diezelfde dag nog met een gezonde baby weer terug naar huis keren. Ik verlang naar dit moment, maar blijf het onwerkelijk vinden... Het heeft ook een tijdje geduurd voor ik serieus over de baby-uitset na ging denken. Een paar leuke rompertjes en pakjes heb ik wel gekocht, maar daar bleef het bij. Het voelde bijna ongemakkelijk om me hier al in te verdiepen. In een babywinkel liep ik rond met het gevoel onze situatie te moeten toelichten alvorens ik een flessenset of aankleedkussen aan zou schaffen. Dat was geen leuk gevoel en ik heb die aankopen dan ook nog even uitgesteld. Maar nu is E ruim 34 weken zwanger en vind ik dat ik dat gevoel van me af moet gooien. Ik heb alvast geïnventariseerd en kom zo ongeveer tot een aankleedkussen, kruikjes, flessenset, flessenwarmer, kraampakket, hydrofielluiers, speentjes en het Zwitsalassortiment. Dit weekend gaat het ervan komen, ik ga erop uit. Verder waren bij onze plaatselijke supermarkt de luiers deze week in de aanbieding: 3 halen 2 betalen. Met een gevoel van "kijk mij nou" stond ik met 3 pakken in mijn handen bij de kassa. Nooit geweten dat luiers kopen zo leuk kon zijn!