Hormonen en gevoel

Gisteren waren we met z'n vieren naar de partneravond van de zwangerschapscursus van E. In de voorgaande sessies besteedde E. vooral aandacht aan ontspanningsoefeningen en ademhalingstechnieken, maar deze avond stond in het teken van de bevalling. Het was leuk dat wij daar ook bij mochten zijn. Op weg er naartoe vroeg ik J. naar wat technische details rond bevallingen, die hij, terwijl ik notabene zelf bevallen ben, zich beter wist te herinneren dan ik. Sowieso heb ik het gevoel deze zwangerschap en alles wat er mee samenhangt, nog veel bewuster te ondergaan dan mijn eigen zwangerschap acht jaar geleden. Daarin gingen de dingen meer 'als vanzelf' en minder onder het vergrootglas gelegd van waaruit ik deze zwangerschap nu bekijk. De docente nam het hele verhaal met ons door: de 3 fasen van weeën, de verschillende houdingen tijdens het bevallen en natuurlijk de rol van de partner tijdens de hele gebeurtenis. Verder ging ze in op de functie van het vrijkomen van diverse hormonen tijdens de bevalling. Over de aanmaak van oxytocine en endorfine, die tezamen ervoor zorgen dat een vrouw tot zo'n enorme krachtexplosie kan komen. Het was een duidelijk verhaal en klonk ons logisch in de oren. Genuanceerder ligt het wellicht toch wat met de beweringen over de invloed van andere zwangerschapshormonen. Vrouwen kunnen er door in bezit genomen worden, chagrijnig worden, onredelijk of juist overdreven vrolijk. Emotioneel worden ook of in zichzelf gekeerd. Het zijn hormonen die maken dat vrouwen zich tijdens hun zwangerschap anders voelen dan anders. E. en ik hadden het er laatst over. Over hoe dat bij haar voelt. Zij zei niet zoveel te merken van dit soort veranderingen. Behalve haar vergeetachtigheid en haar (gewoonlijk vreemde) opruimwoede, tot en met het uitpluizen van haar makeup-tasje aan toe, is zij niet heel veel anders dan anders. Heeft eerder minder emoties dan méér lijkt het wel. Iets wat voort zou kunnen komen uit een zekere zelfbescherming, omdat zij weet dat deze zwangerschap een hele andere is dan haar vorige. Ik daarentegen onderga geen enkele hormonale verandering. En toch giert er met regelmaat iets door mijn lijf wat totaal anders voelt dan anders. Ik voel het als ik naast E. zit op de partneravond en luister naar de uitleg over de naderende bevalling. Ik voel het ook als ik E. begroet en even met mijn hand over haar buik strijk. Ik kijk opeens met bovenmatige belangstelling naar alle boekjes en folders over babybenodigheden en kan me niet bedwingen dat ene leuke rompertje mee te nemen als ik door de Hema loop. Ik maak me druk over of het ontwerp van het geboortekaartje wel op tijd af komt en op welk moment we de Maxi-cosy vast in de auto moeten zetten. En tijdens al dit soort momenten voel ik dus van alles. Mooie en hevige gevoelens, waar ik blij van word. Verder ben ik me toch emotioneel door echt van alles en nog wat. Bij iedere echo schiet ik vol, bij een babyschopje tijdens een haptonomie-sessie idem dito en bij de gedachte aan de bevalling voel ik een en al opwinding. Maar ook bij sentimentele liedjes op de radio of een documentaire op tv over een tragisch verongelukte avonturier, hou ik het niet droog. En zelfs vanavond had ik het nog: Ranomi die goud behaalde op de 100 meter vrije slag bezorgde me natte ogen en een brok in mijn keel. Ik kan er niks aan doen, het gebeurt me gewoon. Hoezo hormonen?! Ik zit gewoon barstensvol emoties en gevoel: ik krijg een kind!

Loslaten en toevertrouwen

Het was lang stil op kriebelbuiken, maar we zijn er nog hoor! Alive and kicking! (dat laatste geldt vooral voor de kleine jongen in mijn buik)

Gisteren was het weer tijd voor haptonomie. De eerste twee keer kon J. er door omstandigheden niet bij zijn, maar vanavond was hij van de partij. B. was deze keer thuis bij onze dochter, dus gedrieën zaten we bij Afke. Na eerst wat gepraat te hebben over hoe het gaat met mij en met de aanstaande ouders, mocht ik plaatsnemen op de bank. Afke ging samen met K. meer ruimte maken voor de baby in mijn buik, door op een bepaalde manier handen onder mijn lichaam te leggen en ze er langzaam onder vandaan te trekken. Heel bijzonder om te zien hoe mijn buik langzaam platter werd. Het was alsof ik in de bank wegzakte en de baby kreeg inderdaad meer ruimte.

Even later mocht ik op mijn zij gaan liggen. Nu was de beurt aan J. om dichtbij zijn zoon te komen. Hij legde zijn handen onder mijn buik en vormde een soort kommetje met zijn handen. Ik probeerde me zo goed mogelijk te ontspannen en mijn logeerneefje "los te laten". Na een poosje voelde J. dat zijn zoon zich echt in zijn handen nestelde. K. stond erbij en Afke opperde dat J. één hand langzaam terug zou trekken en dat K. haar hand onder mijn buik zou schuiven, zodat ze samen dat kommetje zouden vormen. En ook K. voelde haar kind in haar hand liggen en zachtjes bewegen. Wat was dát mooi en wat waren ze dichtbij. Ik heb tijdens mijn vorige zwangerschap nooit geweten dat je op zo'n mooie manier contact kunt maken met je kind. En juist voor K. en J. zijn dit soort momenten onbetaalbaar. En ik ben blij dat het zo goed en vertrouwd voelt om K. en J. zo dichtbij te laten komen.

Zelf voelde ik er niet zoveel van. Ik merkte dat ik me een beetje terugtrok. Ik gunde vader en moeder het onderonsje met hun zoon en was heel ontspannen en heel ver weg in gedachten. Het voelde goed om hun het kindje toe te kunnen vertrouwen. Dat moet ik straks immers ook doen.

Ik bemerk bij mezelf sowieso een bepaalde afstand. Natuurlijk hou ik van het neefje in mijn buik, maar ik huil niet bij echo's, bij schopjes of bij andere mijlpalen. Waar ik bij mijn vorige zwangerschap om werkelijk álles de sluizen opengooide, vind ik het nu allemaal wel heel mooi, maar laat ik het net iets minder dichtbij komen. Het lijkt een soort zelfbeschermingsmechanisme. Niet iets wat ik bewust heb ingeschakeld, maar ik word me er wel steeds meer bewust van dat het er is. En ik denk dat het goed is.

Straks moet ik gaan bevallen en moet ik loslaten. Loslaten en toevertrouwen, dat is waar Afke gisteravond ook steeds op terugkwam, loslaten en toevertrouwen. Ik weet dat ik het kan, maar ik weet ook dat het leeg gaat voelen. Straks is mijn rol ineens uitgespeeld, ben ik geen draagmoeder meer, maar gewoon E. Na jaren van voorbereiding en negen maanden zwangerschap is het dan voorbij.

Ik weet dat ik stevig in mijn schoenen sta, maar ik wil ook niet doen alsof het niet moeilijk gaat zijn. Gelukkig heb ik heel veel lieve, betrokken mensen om me heen en weet ik dat B., J. en K. me op zullen vangen. Stiekem kijk ik er ook wel naar uit om mijn eigen lijf en leven weer terug te krijgen. Het komt wel goed met mij, dat weet ik zeker.

Voelen, wat een gevoel....

Pas geleden zijn we naar onze eerste sessie zwangerschapshaptonomie geweest. Een heel bijzondere ervaring. Nadat we door een vriendin getipt waren op de mogelijkheid van zwangerschapshaptonomie verdiepten we ons op internet in het onderwerp. We kwamen er achter dat er behoorlijk wat haptonomen zijn die in het bijzonder zwangerschappen begeleiden vanuit deze visie en benadering. De verloskundige adviseerde ons een haptonoom bij E. en B. in de buurt waarvan zij dacht dat zij bij ons zou passen. De website van 'onze' haptonoom Afke, lichtte toe dat zij zwangere vrouwen en stellen begeleid om onder andere een sterkere band tussen ouders en kind te ontwikkelen, voor en na de geboorte, het bevorderen van een goede gevoelsontwikkeling van het kind en een goede voorbereiding op een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Dit tezamen met haar sympathieke en heldere (lees: niet zweverige...) houding, maakten dat we met open vizier en nieuwsgierigheid naar de eerste afspraak toegingen. Helaas moest J. op het laatste moment verstek laten gaan door een plotselinge afspraak op zijn werk en zijn we met z'n drieën en het dochtertje van E. en B. gegaan. Hartstikke jammer natuurlijk, maar zoals in de vorige blog van E. al te lezen viel: de agenda's nekken ons nog weleens een keer en daar is gewoon niet altijd wat aan te doen. Afke had me door de telefoon al gezegd dat zij nog niet eerder een draagmoeder met haar man en wensouders begeleid had. In dat opzicht was het voor haar dus ook nieuw. Ze lichtte eerst een en ander toe over de principes van haptonomie, over ons tegenwoordig vaak onderontwikkelde tastzintuig en vroeg wat wij zoal verwachtten van de begeleiding. Dat leverde een open gesprek op. Daarna vroeg ze eerst mij op de tafel te gaan liggen zodat ze op mijn rug en benen kon laten voelen wat voor soort bewegingen en aanrakingen we konden verwachten bij het contact maken met de baby. Ze vroeg E. haar na te doen. Elke keer checkte ze bij ons of het nog steeds goed voelde en was daarbij bijna behoedzaam te noemen. Normaal gesproken doen man en vrouw deze 'oefening' bij elkaar en ze wilde gewoon zeker weten dat deze intimiteit bij ons geen grens over ging. Nou, helemaal niet hoor, ik voelde me hierdoor juist heel erg 'in' het onderwerp komen. Daarna ging E. op de tafel liggen, maakte het zich, voor zover mogelijk, enigszins gemakkelijk en probeerde op verzoek van Afke met haar eigen handen op haar buik te voelen of de baby "zich wilde melden". Afke adviseerde haar daarbij haar ogen dicht te doen en stil te zijn. Eigenlijk leidde dat wel tot een ietwat lachwekkende situatie. Met z'n drieën om E. heen, stil en verwachtingsvol haar aankijkend of er misschien enige actie te bespeuren was. Die er niet kwam. Hij hield zich stil. Hoe bijzonder was het dan ook toen Afke het van E. overnam, de baby zich binnen 20 seconden duidelijk meldde en voor E. én Afke duidelijk voelbaar was. En niet eventjes, nee, de hele tijd! Na Afke mocht ik het ook proberen en het was een heel mooi en emotioneel moment toen ik hem duidelijk voelde. Eén keer zelfs zo goed dat E. en ik allebei tegelijk "JA" uitriepen. De lichte, masserende bewegingen die ik met mijn handen maakte waren voldoende om hem naar mijn hand toe te laten komen. Een gevoel alsof een kat langs je benen strijkt of je zacht kopjes geeft. Met zijn rug, met zijn billen, misschien met zijn hoofdje.... Ik had daar uren kunnen blijven staan, de tere bewegingen voelend, mijn handen op E's buik. Dat laatste vond ik een andere prettige aangelegenheid, om zo dichtbij E. te mogen zijn. Iets wat ik me vantevoren niet zo gerealiseerd had. Wij zijn altijd al vrij fysiek met elkaar met even lekker knuffelen enz. En ja, ik aai ook regelmatig over E's buik als we bij elkaar zijn. Maar tijdens deze sessie, in die rustige omgeving, zo bewust, zo dichtbij en intiem bij E. en ons kindje mogen zijn, dat voelde als heel bijzonder, een unieke ervaring. E. heeft Afke ervan verzekerd dat J. ook zo dichtbij mag komen en ik weet dat ze dat meent. En zo niet, dan geeft ze haar grens aan. Hij zal het geweldig vinden de volgende keer! Na afloop kreeg ik van E. een ontzettend lief cadeautje: eenzelfde soort jumpsuit als haar dochtertje aan had na de geboorte met haar naam erop. Zo'n zelfde gaf ze nu aan mij: in een andere kleur en met de naam van onze baby erop. Na onze eerste 'kennismaking' eerder op de avond was dit wel heel erg treffend. Ik had hem gevoeld en met de letters van zijn naam voor me op dat schattige pakje, voelde ik me op en top de aanstaande moeder van dit kindje!!

Best druk, draagmoeder zijn.

"Kun jij 29 juni?"
"Nee, dan moet ik werken"
"Oh, 13 juli dan? Oh wacht, dan kan ik zelf niet"
"22 juni?"
"Nee, dan kan ik ook niet, 20 juli misschien?"
"Nee, dan gaat mijn oom trouwen."
"3 augustus?"
"Werken"
"27 juli?"
"Werken...*zucht*"

AARGH!! Samen genieten van deze zwangerschap. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Natuurlijk genieten we van de momenten dat we samen zijn. K. en ik of wij met z'n vieren, het is altijd vreselijk leuk. Maar wat zitten onze agenda's toch vol met allerlei dingen die het ons soms erg moeilijk maken om gewoon even wat tijd met elkaar door te brengen zonder dat we iets móeten.

Bovenstaand gesprekje vond plaats toen K. en ik zochten naar een datum voor een lekker welnessdagje ( ik krijg een zwangerschapsmassage, ik kijk er nu al naar uit!). Het is uiteindelijk gelukt om een datum te prikken, maar dat had wel even wat voeten in de aarde. Mijn agenda zit nu officieel VOL tot aan mijn verlof. Wel met grotendeels leuke dingen, maar het is maar goed dat we nog samen op vakantie gaan. Die tijd zullen we wel nodig hebben om eindeloos te praten over de op handen zijnde bevalling en de periode daarna. Lekker zwijmelen over hoe hij eruit zal zien, hoe hij zal ruiken, maar ook praten over de praktische invulling van één en ander. We komen er nu domweg nauwelijks aan toe.

Afgelopen vrijdag trouwde de broer van K. en B. Het was een heel leuke dag met 's avonds een gezellig feest. Op het feest kon K. met "haar" zwangere buik pronken, iets wat ze natuurlijk in een normale situatie altijd zou kunnen doen, maar nu was het des te specialer. Het leverde ook leuke gesprekken op. Veel enthousiaste, lieve reacties. Volgens mij voelden we ons alle vier apetrots.

Uit veel reacties blijkt dat mensen het tv programma Draagmoeder Gezocht hebben gezien. Ze zijn ineens vertrouwder met het onderwerp en hebben soms zelfs al nagedacht over de vraag of zij zoiets zouden kunnen of willen doen. Ondanks dat het programma voor een groot deel nou niet bepaald reclame was voor draagmoederschap, is het leuk om te merken dat het mensen aan het denken heeft gezet. "Zo mooi kan het dus óók zijn" zei een van de feestgangers tegen me. Hij had het begrepen. Het kan verrekte mooi zijn. Nu alleen nog de tijd vinden om daar echt van te genieten.

Het was me het weekje wel!

Zoals de titel al zegt hebben we een nogal bewogen week achter de rug. Hoogste tijd dus voor een nieuw bericht. Het begon vorig weekend: we hadden een wat druk, maar gezellig weekend met een etentje met goede vrienden op zaterdagavond en een verjaardagsfeestje van mijn vader op zondag. Het weer werkte mee, helemaal leuk dus. Ik voelde me eigenlijk prima, behalve dat mijn darmen zo nu en dan wat protesteerden, maar dat is na dat ze bestraald zijn geweest wel vaker het geval. Ik besteedde er dus niet bijzondere aandacht aan. Maandag ben ik gewoon gaan werken, niet echt fit, maar ach, en maandagmiddag reed ik met opeens heel veel buikpijn naar huis. 's Avonds hadden we een afspraak bij de verloskundige en daar wilde ik hoe dan ook mee naartoe. Gelukkig bleek daar alles goed met E. en de baby en konden we luid en duidelijk het hartje horen kloppen. Onderweg naar huis stortte ik door de buikpijn behoorlijk in. Dinsdagochtend bij de huisarts dacht zij aan een blindedarmontsteking en daarom zaten we zomaar twee uur later in het ziekenhuis. Daar ben ik onderzocht, met echo en CT scan, maar het werd niet duidelijk wat er nu aan de hand was. Geen blindedarmontsteking in elk geval. Ondertussen voelde ik me zieker en zieker worden, zag ik J. z'n bezorgde blik en begreep ik dat het menens werd toen ik naar de high care werd gebracht en aan allerlei apparaten werd gekoppeld. Uiteindelijk bleek een fikse bloedvergiftiging de boosdoener, veroorzaakt door een bacterie die via een plekje op mijn huid of via mijn darmen in mijn bloed is gaan zitten. Toen ik eenmaal antibiotica kreeg en die aansloeg voelde ik me snel wat beter en tegen een uur of elf 's avonds mocht ik eindelijk naar mijn kamer op de afdeling Gynaecologie. Waar ik de twijfelachtige eer had een groot deel van de verpleegkundigen nog gewoon te kennen van mijn vorige keren.....De volgende dag was ik zo nu en dan emotioneel, allerlei enge gedachten speelden door mijn hoofd: wat nu als E. dit was overkomen, wat als ik heel lang in het ziekenhuis zou moeten blijven, wat nu als het niet goed met me was afgelopen...wat dan met de baby in E's buik?? Allemaal hypothetische gedachten, ik weet het, maar oef, ze grepen me wel behoorlijk aan. Later die week toen ik E. aan de lijn had vertelde ze me dat zij er ook hele nare dagen door had gehad. Bij alle scenario's die we met z'n vieren de revue hadden laten passeren tijdens de voorbereiding hadden we dit scenario nou net niet besproken. Ik had toch al genoeg ziekenhuisopnames voor mijn kiezen gehad?! Maar ik sta er weer, ben weer thuis met infuus en al, en ik herstel rustig aan. Het komt goed. Waar ik heel blij om ben, is dat ik vandaag gewoon mee kon naar de 20 weken echo! Vanmiddag in het ziekenhuis waar, als alles volgens plan gaat, E. ook gaat bevallen, hadden we een afspraak. Fijn dat B. er ook bij kon zijn, het voelt echt heel goed om zoveel als mogelijk met z'n vieren te kunnen doen. Zeker dit soort 'mijlpaalmomenten'. Het was super om onze zoon weer door het beeld heen te zien bewegen. Nu al niet meer objectief, ik weet het, vonden J. en ik dat hij al héél krachtig schopte en vonden we het zó knap dat hij ferm zijn handje naar zijn mond bewoog :-). De echoscopiste heeft van alles bekeken en opgemeten met de eindconclusie dat wat betreft alles wat ze kán zien, het er allemaal goed uitziet. Zo zitten er twee armen met handjes aan, twee benen met voetjes die goed lijken te staan, een hartje, maag, blaas, nieren, ovale vorm van het hoofd, hersenen, dicht bovenlipje, mondje, twee oogjes, gesloten rug en veel beweeglijkheid. Het was weer prachtig om te zien! Op de terugweg vroeg ik J. of hij al gevoelens van "zijn zoon" ervaart bij het zien van de echo. Ik voelde dat namelijk vandaag zo sterk bij mezelf. Een mooi gevoel. Hij had het ook vertelde hij, vooral wanneer de baby zo voor onze ogen aan het bewegen was of toen met de echo zijn gezichtje goed in beeld werd gebracht. Het is fijn om te merken dat ondanks de afstand (toch zo'n 140 km verderop :-)), het proces van verbinding en een band met de baby zich heel natuurlijk lijkt te ontwikkelen. De zwangerschapshaptonomie, waar we volgende week mee beginnen, gaat daar hopelijk nog meer vorm aan geven. Verder zijn E. en B. daarin ook echt fantastisch: zij geven ons zo duidelijk het gevoel dat het ónze baby is en hun neefje+. Waar ze heel blij mee zijn en die ook een bijzonder plekje in hun leven zal houden. Ik realiseer me heus dat het de combinatie van ons gevoel en hun opstelling naar ons toe is. Wij kunnen vol vertrouwen voelen wat we voelen, zonder enige terughoudendheid, angst of voorwaardelijkheid. We doen dit met z'n vieren, ieder vanuit z'n eigen rol, maar met heel veel gemeenschappelijkheid en duidelijkheid over hoe het zit. En juist dat geeft heel veel ontspanning. Ik kijk uit naar de tweede helft!

Kostbare lading

Gisteravond was het weer tijd voor ons maandelijkse bezoek aan de verloskundige. We hadden er allemaal, inclusief onze kleine meid ("We gaan naar de baby in mama's buik kijken hè?!"), erg veel zin in. En eerlijk gezegd was het voor mij nog een beetje meer dan dat. Ik had behoefte aan bevestiging.

Onlangs heb ik een paar nare berichten uit mijn omgeving gehoord. Een zwangere vriendin bij wie geen kloppend hartje gevonden kon worden in haar buik, een mede-cursist van de zwangerschapscursus (van mijn vorige zwangerschap) die met achttien weken zwangerschap beviel van een jongetje dat geen schijn van kans maakte. Zo verdrietig allemaal en het kwam even erg dichtbij. Ik voel het jongetje in mijn buik niet zo vaak en begon me onwillekeurig toch zorgen te maken.
En bij die zorgen komt dan een gevoel van verantwoordelijkheid. Het gevoel dat ik het geluk van K. en J. in mijn buik draag. Ik wilde zó graag weten of alles goed ging met mijn kostbare lading. Tegelijkertijd deed ik mijn uiterste best om mijn zorgen niet op K. en J. over te brengen, omdat ik verstandelijk ook wel wist dat er geen aanleiding was om me zorgen te maken.

Gisteren toen de verloskundige aan mijn buik voelde en zei: "Perfect, die groeit goed!" toen voelde ik me al wat beter. Toen we vervolgens een stevige galop hoorden toen we naar het hartje gingen luisteren viel er een last van me af. De hoofdpijn waar ik al drie dagen last van had was plotseling verdwenen. En wat heerlijk  hoe gelukkig K. (ondanks haar buikpijn, ze voelde zich echt niet goed, de schat) en J. keken bij het horen van dat prachtige geluid.

Voor de mensen in de wachtkamer bij de verloskundige moet het toch altijd weer een bijzondere gewaarwording zijn. Vier volwassenen en een kind allemaal tegelijk op het spreekuur. Maar we doen dit nu eenmaal met zijn allen. We zijn allemaal in verwachting van ons neefje en ik ben er nog eens zwanger bij ook!

Moederschap

Het is vandaag moederdag. E. verraste me vanmorgen met een lief smsje vanuit Italië waar ze voor twee weken lekker met man en kind van vakantie geniet. Ze wenste me een fijne moederdag toe en schreef: "nu nog als moeder van één geboren en één ongeboren zoon aan de ontbijttafel, maar volgend jaar met twéé ventjes van acht jaar en een maand of zeven." Ze voegde er nog aan toe dat ze me een geweldige moeder vindt. Het deed me zo goed, van die lieve woorden en zo'n mooi compliment. Toen E's dochter pas geboren was zei ze me eens dat ze dacht een voorbeeld te kunnen nemen aan de wijze waarop ik met J, mijn zoon, omga, voor hem zorg en hem zo goed mogelijk probeer op te voeden en te begeleiden. Dat vond ik toen ook een heel mooi compliment, te meer omdat ik zelf best nog weleens worstel met wat nou wel of niet goed is om te doen in allerlei opvoedkundige kwesties. Als ik E. nu zelf met haar dochter zie vind ik ook dat ze dat goed doet. Vanzelfsprekend, ontspannen, met liefde en humor. Belangrijke eigenschappen. Het is mooi dat we in dit opzicht ook wel op één lijn zitten. Ik kan me voorstellen dat het E. straks toch een beter gevoel geeft als ze ervaart en ziet dat haar 'neefje+' opgroeit in een nest met ouders waar zij zich in herkent en zich goed bij voelt. J. en de kinderen hebben me vandaag een hele geslaagde moederdag bezorgd en me echt in het zonnetje gezet. 's Middags op het strand, in de zon, tijdens een heerlijke lunch, kreeg ik van J. van zeven én van mijn bonusdochter S. van acht, twee prachtige eigengemaakte kunstwerkjes. Bij de welbekende "ohh's en ahh's" over zoveel bijzonder groep 4-geknutsel, voelde ik me heel erg blij worden. Het was namelijk de eerste keer, na zo'n zes jaar, dat ik van S. een moederdagcadeautje kreeg. Een moederdagcadeautje voor haar bonusmoeder. Een mijlpaal in de relatie tussen haar en mij, die niet altijd zo vanzelfsprekend is geweest. Ik ben zo trots op wat ik voel als ik denk aan mijn moederschap: mijn onverwoestbare moederliefde voor J, de oprechte liefde voor mijn bonuskinderen die nog steeds groeit en groeit én de aanstormende liefde voor mijn baby. Waar ik overigens nooit aan heb getwijfeld, voel ik op zo'n dag als vandaag dan ook zo duidelijk: aan moederliefde geen gebrek, in tegendeel!