Pilletje?

Vanavond had ik bij het naar bed brengen een leuk gesprekje met mijn zoon. Met het Intertoys speelgoedboek (ja, nu alweer!) bij zich in bed, bladerde hij door alles wat van zijn gading was. Met een schaar bij de hand, want dan onthield hij tenminste wat hij allemaal zou kunnen gaan vragen voor 5 december. Maar ook het babyspeelgoed kreeg zijn aandacht. Want ook babybroer heeft recht op cadeautjes, zo luidde zijn mening. Een kleurrijke lanceer- en leer ballenbaan, een babygitaartje of het Max activiteitencenter leken hem wel wat. Overigens merkte hij er, langs zijn neus weg, bij op dat hij die items zelf ook nog best wel heel leuk vond. "Eh ja schat" zei ik hem ,"dat speelgoed is voor 12 maanden tot 2 jaar". Hij keek me met een grijns aan. Ook is tegenwoordig een zogenaamde Appitvity houder voor een Ipod of Iphone te koop. Vanaf 6 maanden, om kleintjes spelenderwijs met de apps te laten spelen zonder dat het apparaat beschadigd raakt. Toen ik deze handige houder aanprees betrok zijn gezicht en kondigde aan dat zijn broer pas vanaf minimaal 3 jaar op zijn Ipod zou mogen. Misschien eerder, maar dan slechts onder zijn strikte toezicht. Per slot van rekening is hij er zelf, met zijn 8 jaar, onlangs mee het zwembad ingesprongen.... Het ontroerde me, zoals hij, op zijn manier, bezig was met de komst van de baby. Tijdens het bladeren en knippen vroeg hij me of hij heel misschien toch mee zou mogen naar het ziekenhuis als E gaat bevallen. Dit had hij me al eerder gevraagd en toen heb ik hem uitgelegd dat dat echt niet zal gaan. Maar dat als alles goed gaat, we na de geboorte dezelfde dag nog naar huis zullen komen en hij de baby volop kan zien en mag vasthouden. Toen we het daar net weer over hadden, knikte hij en vroeg toen nadenkend of de baby na zijn geboorte een pilletje zal krijgen van de dokter. "Een pilletje schat? Waarvoor?" "Nou", vroeg hij mij, "heeft de baby niet een pilletje nodig waardoor hij daarna dan goed weet wie zijn moeder is? Want normaal gesproken komt een baby uit de buik van zijn moeder en dat is nu natuurlijk niet zo. Hoe weet hij nou dat tante E niet zijn moeder is, maar jij? Want hij kan natuurlijk nog niet weten van dat eitje en het zaadje. Toch mam?" Ik viel er even stil van en realiseerde me hoe het hem in zijn 8-jarige hoofdje bezighoudt zonder dat we daar elke dag uitvoerig bij stil staan. En dat het, hoe je het wendt of keert, niet een natuurlijke alledaagse situatie is. Ik vertelde hem dat de baby nu weliswaar gewend is aan tante E, aan haar stem en aan haar geur, maar dat als hij na zijn geboorte bij mij komt, hij waarschijnlijk snel aan mij zal wennen. Onder andere door veel met de baby te knuffelen, hem op mijn blote huid te leggen en veel tegen hem te praten. Toen knikte hij en sprak voor mij de op dat moment liefste woorden van de wereld: "jij bent de liefste moeder die er is, ik mag altijd heel veel van jou en je wordt niet snel boos. Ik weet zeker dat de baby snel aan je gewend zal zijn mam."

Begin in zicht!

Aan het begin van deze zwangerschap kon ik me er nauwelijks een voorstelling van maken dat dit moment zou aanbreken. Het moment dat ik me realiseer dat het bijna tijd is, tijd om te bevallen. En dat ik er ook echt klaar voor zou zijn. Maar het is echt zo.

Ik ben er klaar voor!

Natuurlijk moet mijn logé nog even een paar weekjes blijven zitten, maar ik kijk uit naar het moment dat de bevalling begint. Zelfs de bevalling op zich maakt me niet bang. Ik herinner me van mijn vorige bevalling dat het heftig was, maar ook een mooie ervaring. En mijn vorige bevalling heeft me het vertrouwen gegeven dat ik dit kan, dat mijn lichaam het aankan.

Ik ben klaar voor het moment dat ik kennis kan maken met het jongetje dat me maandenlang gezelschap heeft gehouden. De nieuwsgierigheid naar hem is enorm. Het moment dat ik hem letterlijk aan K. en J. kan geven lijkt me zó bijzonder! Ik kan echt bijna niet wachten.

Er is maar één klein ding waar ik me een beetje zorgen over maak zo nu en dan. Zullen K., J. en B. op tijd zijn voor de bevalling? Ze werken of verblijven het grootste deel van de tijd op minimaal vijf kwartier rijden van waar ik ben. Mijn eerste bevalling ging vrij snel en het schijnt dat een tweede bevalling vaak nog sneller gaat. Momenteel hamer ik er dus ook continu op dat ze alle drie bereikbaar moeten zijn. Gisteren wilde ik K. even iets vragen en ze nam niet op. Grappend sprak ik haar voicemail in met de mededeling dat ik aan het bevallen was. Hoewel het overduidelijk was dat ik een grapje maakte, schoot K. hier enorm van in de stress, omdat haar telefoon met het geluid aan in haar tas zat en ze hem kennelijk toch niet gehoord had. Wat als ze hét telefoontje op deze manier zou missen?

Ik denk dat ik maar ga voorstellen dat ze alledrie een telefoon om hun nek hangen, met een zwaailicht eraan, (kan ook nog van pas komen tijdens de rit over de aflsuitdijk) een flinke trilfunctie en een beltoon met het geluid van een luchtalarm. Dan ga ik vast oefenen met het gekruist houden van mijn benen tot ze er zijn.

Einde in zicht

Vorige week zijn we teruggekomen van een heerlijke vakantie in Italië. De tweede week hebben we samen met E en B doorgebracht. Leuk voor de kinderen die het gezellig vonden dat hun nichtjes en neefje zouden komen, leuk voor ons om meer tijd met elkaar door te kunnen brengen én leuk om af en toe de baby te voelen terwijl E gestrekt op een ligbed onder een parasol aan het zwembad lag. Noodgedwongen een uitermate luie en relaxte vakantie voor haar en daar hebben wij grotendeels ook lekker aan meegedaan. Wat helemaal niet erg was na een drukke periode die er aan vooraf was gegaan. Ik merk(te) dat ik weliswaar toegroei naar het moment van de bevalling, maar mijn dagelijkse bezigheden daar niet altijd op afgestemd zijn. Vlak voor onze vakantie overleed de moeder van J en uiteraard nam dat ons behoorlijk in beslag. Op mijn werk, waar we aan de vooravond van een grote reorganisatie staan, ben ik druk en heerst een gezonde spanning. Thuis blijf ik actief met een paar keer per week paardrijden en alles wat daarbij komt kijken. Pas geleden had ik een heel gezellig kroegavondje met vrienden en op vakantie dronk ik met J en B graag een lekkere Italiaanse wijn. Veelal dingen die als ik zelf zwanger was geweest als vanzelfsprekend even de ijskast ingaan. Vrienden zeggen gekscherend weleens dat ik wel de lusten heb, maar niet lasten. En alhoewel dat in bepaalde opzichten natuurlijk ook zo is, begrijp ik nu als geen ander dat de 9 maanden die te maken hebben met 'de lasten', weldegelijk ergens goed voor zijn. Namelijk dat je er op een natuurlijke en vanzelfsprekende wijze klaar voor bent om je baby te krijgen. Al honderd keer heb ik in mijn hoofd de film afgedraaid wanneer J en ik met baby in de auto over de Afsluitdijk naar huis zullen rijden. Zo'n bijzonder moment en nog steeds bijna onwerkelijk. De dame van de kraamzorg met wie ik laatst een intake gesprek had drukte zich wat onhandig uit toen ze vroeg "wanneer wij de baby op zouden gaan halen". Maar het zal, als alles volgens plan verloopt, wel zo gaan dat wij na een telefoontje van E of B wanneer de bevalling zich aandient met lege Maxi-cosy in de auto naar het Noorden zullen racen. En hopelijk diezelfde dag nog met een gezonde baby weer terug naar huis keren. Ik verlang naar dit moment, maar blijf het onwerkelijk vinden... Het heeft ook een tijdje geduurd voor ik serieus over de baby-uitset na ging denken. Een paar leuke rompertjes en pakjes heb ik wel gekocht, maar daar bleef het bij. Het voelde bijna ongemakkelijk om me hier al in te verdiepen. In een babywinkel liep ik rond met het gevoel onze situatie te moeten toelichten alvorens ik een flessenset of aankleedkussen aan zou schaffen. Dat was geen leuk gevoel en ik heb die aankopen dan ook nog even uitgesteld. Maar nu is E ruim 34 weken zwanger en vind ik dat ik dat gevoel van me af moet gooien. Ik heb alvast geïnventariseerd en kom zo ongeveer tot een aankleedkussen, kruikjes, flessenset, flessenwarmer, kraampakket, hydrofielluiers, speentjes en het Zwitsalassortiment. Dit weekend gaat het ervan komen, ik ga erop uit. Verder waren bij onze plaatselijke supermarkt de luiers deze week in de aanbieding: 3 halen 2 betalen. Met een gevoel van "kijk mij nou" stond ik met 3 pakken in mijn handen bij de kassa. Nooit geweten dat luiers kopen zo leuk kon zijn!

Hormonen en gevoel

Gisteren waren we met z'n vieren naar de partneravond van de zwangerschapscursus van E. In de voorgaande sessies besteedde E. vooral aandacht aan ontspanningsoefeningen en ademhalingstechnieken, maar deze avond stond in het teken van de bevalling. Het was leuk dat wij daar ook bij mochten zijn. Op weg er naartoe vroeg ik J. naar wat technische details rond bevallingen, die hij, terwijl ik notabene zelf bevallen ben, zich beter wist te herinneren dan ik. Sowieso heb ik het gevoel deze zwangerschap en alles wat er mee samenhangt, nog veel bewuster te ondergaan dan mijn eigen zwangerschap acht jaar geleden. Daarin gingen de dingen meer 'als vanzelf' en minder onder het vergrootglas gelegd van waaruit ik deze zwangerschap nu bekijk. De docente nam het hele verhaal met ons door: de 3 fasen van weeën, de verschillende houdingen tijdens het bevallen en natuurlijk de rol van de partner tijdens de hele gebeurtenis. Verder ging ze in op de functie van het vrijkomen van diverse hormonen tijdens de bevalling. Over de aanmaak van oxytocine en endorfine, die tezamen ervoor zorgen dat een vrouw tot zo'n enorme krachtexplosie kan komen. Het was een duidelijk verhaal en klonk ons logisch in de oren. Genuanceerder ligt het wellicht toch wat met de beweringen over de invloed van andere zwangerschapshormonen. Vrouwen kunnen er door in bezit genomen worden, chagrijnig worden, onredelijk of juist overdreven vrolijk. Emotioneel worden ook of in zichzelf gekeerd. Het zijn hormonen die maken dat vrouwen zich tijdens hun zwangerschap anders voelen dan anders. E. en ik hadden het er laatst over. Over hoe dat bij haar voelt. Zij zei niet zoveel te merken van dit soort veranderingen. Behalve haar vergeetachtigheid en haar (gewoonlijk vreemde) opruimwoede, tot en met het uitpluizen van haar makeup-tasje aan toe, is zij niet heel veel anders dan anders. Heeft eerder minder emoties dan méér lijkt het wel. Iets wat voort zou kunnen komen uit een zekere zelfbescherming, omdat zij weet dat deze zwangerschap een hele andere is dan haar vorige. Ik daarentegen onderga geen enkele hormonale verandering. En toch giert er met regelmaat iets door mijn lijf wat totaal anders voelt dan anders. Ik voel het als ik naast E. zit op de partneravond en luister naar de uitleg over de naderende bevalling. Ik voel het ook als ik E. begroet en even met mijn hand over haar buik strijk. Ik kijk opeens met bovenmatige belangstelling naar alle boekjes en folders over babybenodigheden en kan me niet bedwingen dat ene leuke rompertje mee te nemen als ik door de Hema loop. Ik maak me druk over of het ontwerp van het geboortekaartje wel op tijd af komt en op welk moment we de Maxi-cosy vast in de auto moeten zetten. En tijdens al dit soort momenten voel ik dus van alles. Mooie en hevige gevoelens, waar ik blij van word. Verder ben ik me toch emotioneel door echt van alles en nog wat. Bij iedere echo schiet ik vol, bij een babyschopje tijdens een haptonomie-sessie idem dito en bij de gedachte aan de bevalling voel ik een en al opwinding. Maar ook bij sentimentele liedjes op de radio of een documentaire op tv over een tragisch verongelukte avonturier, hou ik het niet droog. En zelfs vanavond had ik het nog: Ranomi die goud behaalde op de 100 meter vrije slag bezorgde me natte ogen en een brok in mijn keel. Ik kan er niks aan doen, het gebeurt me gewoon. Hoezo hormonen?! Ik zit gewoon barstensvol emoties en gevoel: ik krijg een kind!

Loslaten en toevertrouwen

Het was lang stil op kriebelbuiken, maar we zijn er nog hoor! Alive and kicking! (dat laatste geldt vooral voor de kleine jongen in mijn buik)

Gisteren was het weer tijd voor haptonomie. De eerste twee keer kon J. er door omstandigheden niet bij zijn, maar vanavond was hij van de partij. B. was deze keer thuis bij onze dochter, dus gedrieën zaten we bij Afke. Na eerst wat gepraat te hebben over hoe het gaat met mij en met de aanstaande ouders, mocht ik plaatsnemen op de bank. Afke ging samen met K. meer ruimte maken voor de baby in mijn buik, door op een bepaalde manier handen onder mijn lichaam te leggen en ze er langzaam onder vandaan te trekken. Heel bijzonder om te zien hoe mijn buik langzaam platter werd. Het was alsof ik in de bank wegzakte en de baby kreeg inderdaad meer ruimte.

Even later mocht ik op mijn zij gaan liggen. Nu was de beurt aan J. om dichtbij zijn zoon te komen. Hij legde zijn handen onder mijn buik en vormde een soort kommetje met zijn handen. Ik probeerde me zo goed mogelijk te ontspannen en mijn logeerneefje "los te laten". Na een poosje voelde J. dat zijn zoon zich echt in zijn handen nestelde. K. stond erbij en Afke opperde dat J. één hand langzaam terug zou trekken en dat K. haar hand onder mijn buik zou schuiven, zodat ze samen dat kommetje zouden vormen. En ook K. voelde haar kind in haar hand liggen en zachtjes bewegen. Wat was dát mooi en wat waren ze dichtbij. Ik heb tijdens mijn vorige zwangerschap nooit geweten dat je op zo'n mooie manier contact kunt maken met je kind. En juist voor K. en J. zijn dit soort momenten onbetaalbaar. En ik ben blij dat het zo goed en vertrouwd voelt om K. en J. zo dichtbij te laten komen.

Zelf voelde ik er niet zoveel van. Ik merkte dat ik me een beetje terugtrok. Ik gunde vader en moeder het onderonsje met hun zoon en was heel ontspannen en heel ver weg in gedachten. Het voelde goed om hun het kindje toe te kunnen vertrouwen. Dat moet ik straks immers ook doen.

Ik bemerk bij mezelf sowieso een bepaalde afstand. Natuurlijk hou ik van het neefje in mijn buik, maar ik huil niet bij echo's, bij schopjes of bij andere mijlpalen. Waar ik bij mijn vorige zwangerschap om werkelijk álles de sluizen opengooide, vind ik het nu allemaal wel heel mooi, maar laat ik het net iets minder dichtbij komen. Het lijkt een soort zelfbeschermingsmechanisme. Niet iets wat ik bewust heb ingeschakeld, maar ik word me er wel steeds meer bewust van dat het er is. En ik denk dat het goed is.

Straks moet ik gaan bevallen en moet ik loslaten. Loslaten en toevertrouwen, dat is waar Afke gisteravond ook steeds op terugkwam, loslaten en toevertrouwen. Ik weet dat ik het kan, maar ik weet ook dat het leeg gaat voelen. Straks is mijn rol ineens uitgespeeld, ben ik geen draagmoeder meer, maar gewoon E. Na jaren van voorbereiding en negen maanden zwangerschap is het dan voorbij.

Ik weet dat ik stevig in mijn schoenen sta, maar ik wil ook niet doen alsof het niet moeilijk gaat zijn. Gelukkig heb ik heel veel lieve, betrokken mensen om me heen en weet ik dat B., J. en K. me op zullen vangen. Stiekem kijk ik er ook wel naar uit om mijn eigen lijf en leven weer terug te krijgen. Het komt wel goed met mij, dat weet ik zeker.

Voelen, wat een gevoel....

Pas geleden zijn we naar onze eerste sessie zwangerschapshaptonomie geweest. Een heel bijzondere ervaring. Nadat we door een vriendin getipt waren op de mogelijkheid van zwangerschapshaptonomie verdiepten we ons op internet in het onderwerp. We kwamen er achter dat er behoorlijk wat haptonomen zijn die in het bijzonder zwangerschappen begeleiden vanuit deze visie en benadering. De verloskundige adviseerde ons een haptonoom bij E. en B. in de buurt waarvan zij dacht dat zij bij ons zou passen. De website van 'onze' haptonoom Afke, lichtte toe dat zij zwangere vrouwen en stellen begeleid om onder andere een sterkere band tussen ouders en kind te ontwikkelen, voor en na de geboorte, het bevorderen van een goede gevoelsontwikkeling van het kind en een goede voorbereiding op een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Dit tezamen met haar sympathieke en heldere (lees: niet zweverige...) houding, maakten dat we met open vizier en nieuwsgierigheid naar de eerste afspraak toegingen. Helaas moest J. op het laatste moment verstek laten gaan door een plotselinge afspraak op zijn werk en zijn we met z'n drieën en het dochtertje van E. en B. gegaan. Hartstikke jammer natuurlijk, maar zoals in de vorige blog van E. al te lezen viel: de agenda's nekken ons nog weleens een keer en daar is gewoon niet altijd wat aan te doen. Afke had me door de telefoon al gezegd dat zij nog niet eerder een draagmoeder met haar man en wensouders begeleid had. In dat opzicht was het voor haar dus ook nieuw. Ze lichtte eerst een en ander toe over de principes van haptonomie, over ons tegenwoordig vaak onderontwikkelde tastzintuig en vroeg wat wij zoal verwachtten van de begeleiding. Dat leverde een open gesprek op. Daarna vroeg ze eerst mij op de tafel te gaan liggen zodat ze op mijn rug en benen kon laten voelen wat voor soort bewegingen en aanrakingen we konden verwachten bij het contact maken met de baby. Ze vroeg E. haar na te doen. Elke keer checkte ze bij ons of het nog steeds goed voelde en was daarbij bijna behoedzaam te noemen. Normaal gesproken doen man en vrouw deze 'oefening' bij elkaar en ze wilde gewoon zeker weten dat deze intimiteit bij ons geen grens over ging. Nou, helemaal niet hoor, ik voelde me hierdoor juist heel erg 'in' het onderwerp komen. Daarna ging E. op de tafel liggen, maakte het zich, voor zover mogelijk, enigszins gemakkelijk en probeerde op verzoek van Afke met haar eigen handen op haar buik te voelen of de baby "zich wilde melden". Afke adviseerde haar daarbij haar ogen dicht te doen en stil te zijn. Eigenlijk leidde dat wel tot een ietwat lachwekkende situatie. Met z'n drieën om E. heen, stil en verwachtingsvol haar aankijkend of er misschien enige actie te bespeuren was. Die er niet kwam. Hij hield zich stil. Hoe bijzonder was het dan ook toen Afke het van E. overnam, de baby zich binnen 20 seconden duidelijk meldde en voor E. én Afke duidelijk voelbaar was. En niet eventjes, nee, de hele tijd! Na Afke mocht ik het ook proberen en het was een heel mooi en emotioneel moment toen ik hem duidelijk voelde. Eén keer zelfs zo goed dat E. en ik allebei tegelijk "JA" uitriepen. De lichte, masserende bewegingen die ik met mijn handen maakte waren voldoende om hem naar mijn hand toe te laten komen. Een gevoel alsof een kat langs je benen strijkt of je zacht kopjes geeft. Met zijn rug, met zijn billen, misschien met zijn hoofdje.... Ik had daar uren kunnen blijven staan, de tere bewegingen voelend, mijn handen op E's buik. Dat laatste vond ik een andere prettige aangelegenheid, om zo dichtbij E. te mogen zijn. Iets wat ik me vantevoren niet zo gerealiseerd had. Wij zijn altijd al vrij fysiek met elkaar met even lekker knuffelen enz. En ja, ik aai ook regelmatig over E's buik als we bij elkaar zijn. Maar tijdens deze sessie, in die rustige omgeving, zo bewust, zo dichtbij en intiem bij E. en ons kindje mogen zijn, dat voelde als heel bijzonder, een unieke ervaring. E. heeft Afke ervan verzekerd dat J. ook zo dichtbij mag komen en ik weet dat ze dat meent. En zo niet, dan geeft ze haar grens aan. Hij zal het geweldig vinden de volgende keer! Na afloop kreeg ik van E. een ontzettend lief cadeautje: eenzelfde soort jumpsuit als haar dochtertje aan had na de geboorte met haar naam erop. Zo'n zelfde gaf ze nu aan mij: in een andere kleur en met de naam van onze baby erop. Na onze eerste 'kennismaking' eerder op de avond was dit wel heel erg treffend. Ik had hem gevoeld en met de letters van zijn naam voor me op dat schattige pakje, voelde ik me op en top de aanstaande moeder van dit kindje!!

Best druk, draagmoeder zijn.

"Kun jij 29 juni?"
"Nee, dan moet ik werken"
"Oh, 13 juli dan? Oh wacht, dan kan ik zelf niet"
"22 juni?"
"Nee, dan kan ik ook niet, 20 juli misschien?"
"Nee, dan gaat mijn oom trouwen."
"3 augustus?"
"Werken"
"27 juli?"
"Werken...*zucht*"

AARGH!! Samen genieten van deze zwangerschap. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Natuurlijk genieten we van de momenten dat we samen zijn. K. en ik of wij met z'n vieren, het is altijd vreselijk leuk. Maar wat zitten onze agenda's toch vol met allerlei dingen die het ons soms erg moeilijk maken om gewoon even wat tijd met elkaar door te brengen zonder dat we iets móeten.

Bovenstaand gesprekje vond plaats toen K. en ik zochten naar een datum voor een lekker welnessdagje ( ik krijg een zwangerschapsmassage, ik kijk er nu al naar uit!). Het is uiteindelijk gelukt om een datum te prikken, maar dat had wel even wat voeten in de aarde. Mijn agenda zit nu officieel VOL tot aan mijn verlof. Wel met grotendeels leuke dingen, maar het is maar goed dat we nog samen op vakantie gaan. Die tijd zullen we wel nodig hebben om eindeloos te praten over de op handen zijnde bevalling en de periode daarna. Lekker zwijmelen over hoe hij eruit zal zien, hoe hij zal ruiken, maar ook praten over de praktische invulling van één en ander. We komen er nu domweg nauwelijks aan toe.

Afgelopen vrijdag trouwde de broer van K. en B. Het was een heel leuke dag met 's avonds een gezellig feest. Op het feest kon K. met "haar" zwangere buik pronken, iets wat ze natuurlijk in een normale situatie altijd zou kunnen doen, maar nu was het des te specialer. Het leverde ook leuke gesprekken op. Veel enthousiaste, lieve reacties. Volgens mij voelden we ons alle vier apetrots.

Uit veel reacties blijkt dat mensen het tv programma Draagmoeder Gezocht hebben gezien. Ze zijn ineens vertrouwder met het onderwerp en hebben soms zelfs al nagedacht over de vraag of zij zoiets zouden kunnen of willen doen. Ondanks dat het programma voor een groot deel nou niet bepaald reclame was voor draagmoederschap, is het leuk om te merken dat het mensen aan het denken heeft gezet. "Zo mooi kan het dus óók zijn" zei een van de feestgangers tegen me. Hij had het begrepen. Het kan verrekte mooi zijn. Nu alleen nog de tijd vinden om daar echt van te genieten.