Ontheffing

Ik vond het een moeilijke dag vandaag.

Vandaag om half vier moesten we ons melden bij de rechtbank, alwaar een rechter zijn licht over onze situatie zou laten schijnen. B. en ik moeten namelijk van het ouderlijk gezag ontheven worden, om K. en J. de voogdij over kleine S. te kunnen laten krijgen. Het klinkt allemaal niet zo ingewikkeld en dat is het ook niet. Niet als je het puur als een formaliteit beschouwt. Maar daar zit het hem nou net in; voor mij is het geen formaliteit. Voor mij is het een gevoelskwestie en het doet pijn.

Het doet pijn dat ik, als toegewijde moeder, straks achter mijn naam heb staan dat ik van het ouderlijk gezag ben ontheven. Dat de zwaarste maatregel die tegen een ouder getroffen kan worden aan mij is opgelegd. Dat ik heb moeten verklaren niet voor mijn neefje te kunnen en willen zorgen. Wat een onzin! Ik kan het best! En mocht het nodig zijn, dan doe ik het ook met alle liefde van de wereld. Ik heb negen maanden voor hem gezorgd, dan zou ik het nu ineens niet meer kunnen en willen?

Helaas voorziet onze wetgeving niet in dit soort situaties. Het is triest dat we ons moeten behelpen met knip- en plakwerk van wet- en regelgeving. Dat dit soort zware maatregelen nodig zijn, om een kindje -uit liefde gedragen en geboren- écht kind van zijn ouders te kunnen laten zijn.

De rechter begreep onze situatie. Hij benoemde dat we met een formaliteit te maken en hebben en heel subtiel liet hij zelfs doorschemeren begrip te hebben voor het ongemak van onze situatie. Binnen vijf minuten stonden we weer buiten. Natuurlijk was dat fijn, Natuurlijk hadden we het slechter kunnen treffen, maar feit blijft dat ik straks een kruisje bij mijn naam heb staan. Terwijl ik een kind heb gedragen uit liefde. Terwijl ik een gezin compleet heb gemaakt. Dat maakt me verdrietig.

Dat K. en J. straks, na een jaar, hun eigen kind moeten gaan adopteren om ook op papier de vader en moeder van S. te zijn. Dat ze op zes maart (uitspraak van de rechtbank) te horen krijgen dat ze de voogdij over hun eigen kind hebben gekregen, terwijl hij al vier maanden zo'n vanzelfsprekend deel van hun gezin is.

Het klopt gewoon niet. Het klopt niet en het moet anders. Bij deze beloof ik dat ik me ervoor in zal blijven zetten dat er iets verandert. Wat wij hebben meegemaakt is iets moois. Dat verdient een betere behandeling dan dit.

Na de zitting gingen we met z'n allen nog even een glas wijn drinken. Ik had S. op schoot en gaf hem de fles. Ik zag K. glimmen van trots en ook J. straalde. Hoe moeilijk vandaag ook voor me was, het zien van dit geluk maakte alles goed. Hier heb ik het voor gedaan en hiervoor heb ik ook dit over. Het is goed.

Life goes on

"Hoe lang gaan we door met onze blog?" E. en ik hebben het er al een paar keer over gehad, maar weten het niet goed. Ik heb bezworen níet uitsluitend te gaan verhalen over de slaapjes, lachjes, vieze luiers en flesjes van de kleine S en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat juist dat soort onderwerpen het leeuwendeel van zijn dagelijkse beslommeringen beslaan. Zelf kruipen we nog regelmatig in een soort lichtblauwe bubbel en roepen daarbij "oh en ah", maar ik kan me voorstellen dat dat soort berichten snel verveelt. Het lukt ons verder ook heel aardig het 'gewone' leven, mét baby, maar ook met al die andere zogenaamd belangrijke zaken weer op te pakken. Zowel wij als E en B. Helaas kamp ik met twee pijnlijke nekhernia's, rechts en links, is E vorige week lelijk in de sneeuw uitgegleden en heeft haar arm daarbij gebroken, maar verder gaat het best heel goed. Gelukkig zijn en/of worden veel dingen ook weer als ze waren vóór het "S-tijdperk". Tenminste, soms dénk ik dat de dingen hetzelfde zijn gebleven en dat wij ook weer de oude zijn. Maar tegelijkertijd, als ik daar over nadenk, merk ik dat dat toch vaak ook nog niet zo is. Neem mijn emoties. Ik blogde er al eerder over. Mensenlief, wat schiet ik nog vaak vol. Gewoon nog steeds. Letterlijk of in gedachten. Bij mijn "3-minutengesprekjes" met S als ik hem 's morgens uit bed til en op de commode leg en hij mij stralend aankijkt. Regelmatig nog als E en ik bij elkaar zijn en er weer "iets" aan de orde komt over de dag van De Bevalling. Een interview op tv met twee tweelingzussen waarvan de ene draagmoeder voor de ander is geweest. Zo week als nu was ik eerder nooit! Zal ik daar ooit weer van afgroeien? Zal alles wat samenhangt met draagmoederschap en babies ooit anders gaan voelen dan nu? En is het eigenlijk niet heel fijn dat ik dit zo door en door kan voélen, echt diep bij mijn gevoeld zit?? Naast deze kostbare gevoelens worden we ook geconfronteerd met de zakelijke kant die bij dit traject hoort. Voor hoogtechnologisch draagmoederschap bestaat in Nederland geen passende wet- of regelgeving. Het uitgangspunt is dat het draagmoederschap vrijwillig door de draagmoeder wordt aangegaan én dat commerciële motieven verboden zijn. Lees: ze mag er geen geld voor ontvangen, slechts een onkostenvergoeding. Het kind dat biologisch gezien van de wensouders is, is in juridische zin het kind van de draagmoeder. En als zij getrouwd, is haar man automatisch de juridische vader van het kind. Volgt u het nog? "De vrouw uit wie het kind geboren wordt is van rechtswege moeder van het kind", zo luidt de passage uit het Burgelijk wetboek. Zou ten tijde van het schrijven hiervan, de wetgever ooit hebben kunnen vermoeden dat er zoiets mogelijk zou zijn als draagmoederschap?? En dan ook nog hoogtechnologisch. Afin, uiteraard zijn wij vieren hiermee bekend en weten we ook welke procedure we moeten volgen om straks óók in juridische zin ouders van S. te kunnen worden. Dit betekende vorige week een mevrouw van de Kinderbescherming op bezoek die een dossier opmaakt voor de rechtbank waar J en ik als voogd van S worden aangewezen als hij drie maanden oud is. Hiervoor voerde zij met ons vieren een gesprek waarbij ze nogmaals toetste of alle afspraken nog waren zoals we ze met zn vieren bedacht hadden. En of E nog steeds geen geldbedrag van ons aangenomen had als tegenprestatie voor de baby. Met deze toetsvragen waren we vrij snel klaar. Ze vroeg ons vervolgens om formulieren te tekenen waarmee J en ik de intentie uitspreken voogd te willen worden van S en E en B de intentie uitspreken ontheven te willen worden van het ouderlijk gezag van S. Deze getekende formulieren gaan mee het dossier in, waarover een rechter dus uiteindelijk een uitspraak zal doen. Overigens volgt dan, als S één jaar is, nog het formele adoptiemoment, maar dat is in dit geval een logisch vervolg op deze maatregel. Als ik het zo opsom komt het misschien wat droog en theoretisch over, maar eigenlijk was het best een confronterend en vervelend moment. Waarom? Omdat, nadenkend over dat ontheffen van E en B van het ouderlijk gezag, zo duidelijk wordt dat onze situatie (en geen enkele htdm situatie) totaal niet past bij deze (verplichte) procedure. Namelijk, die ontheffing is één van de zwaarste maatregelen die de Kinderbescherming kan nemen in geval ouders niet in staat zijn om voor hun kind te zorgen, ze ernstig verwaarlozen of ze zelfs niet eens meer wíllen. En de intentie voor zó'n maatregel moesten E en B dus ondertekenen. Van alle hoepels waar we eerder door heen hebben moeten springen in dit hele traject, viel deze best zwaar. Het gaf met name E zo'n rotgevoel, het druiste zo in tegen juist alle liefde die ze voelt voor S. en voor ons. Natúúrlijk zal zij voor S zorgen als ons iets overkomt, natuurlijk is zij een uitstekende moeder voor haar dochter I. Dat staat allemaal buiten kijf. En toch zijn dit de riemen waarmee in een htdm-traject geroeid moet worden totdat er iets beters voor in de plaats komt. Wat we rationeel uiteraard echt wel snappen. Toen de onderzoekster wegging maakte ze nog een luchtige, grappig bedoelde, maar foute opmerking tegen I. van drie. Die was wat aan het stoeien met E en zei iets in de trant van "dat mag niet stoute mama". In de deuropening, met haar jas al aan besloot ze haar bezoek met "nou meisje, als je ooit problemen hebt met mama, dan weet je me wel te vinden he?!". En liet ons enigszins verbouwereerd achter.

Feest

Zondag was kleine S. alweer zes weken. Het is onvoorstelbaar hoe de tijd vliegt. Zes weken is een mooie leeftijd om je eerste feestje te vieren en dus was daar het kraamfeest. Samen met onze families en goede vrienden vierden we de komst van dit heel bijzondere jongetje. Prachtig om K. en J. zo gelukkig te zien met hun zoon. Ze straalden van trots. En kleine S. (mijn afbakneefje noem ik hem met gepaste trots) heeft nu genoeg speelgoed voor een compleet kinderdagverblijf. Het was een mooi feestje.

Op dat mooie feestje nam J. op een gegeven moment het woord. Hij begon te vertellen hoe bijzonder deze tijd voor ons is geweest en bedankte de mensen die een extra grote rol in het geheel hebben gespeeld, waaronder mijn ouders. Hij benoemde dat ze zich pas tijdens mijn zwangerschap realiseerden wat dit voor mijn ouders betekende. Mijn vader heeft ooit gezegd: "Mijn dochter is zwanger, maar ik krijg geen kleinkind.". Hij heeft het daar best moeilijk mee gehad. Daarnaast maakten mijn ouders zich natuurlijk zorgen om het welbevinden van hun "kleine meid". Gesprekken tussen K. en mijn vader hebben mijn vader destijds gerustgesteld, hij is gewoon óók een soort opa. Zijn rol is er en mag er zijn. Dat hielp, maar het bleef natuurlijk heftig voor ze. Hoe zou ik me houden na de bevalling? Zou de bevalling goed verlopen? Mijn vader, die de speech van J. aan het filmen was, barstte in snikken uit toen J. hun gevoelens benoemde en dus erkende. Tot dat moment had ik het re-de-lijk droog kunnen houden, maar dit was too much. Ik ben mijn vader maar even gaan knuffelen. Toen ik om me heen keek, zag ik in alle hoeken van de zaal de zakdoekjes tevoorschijn komen. Die sniffende, grote brombeer raakte iedereen. Wat mij vooral raakte is dat ik kon zien dat mijn vader en moeder, ondanks de emotionele achtbaan die het ook voor hen geweest moet zijn, apetrots zijn op hun dochter én op hun afbaktochweleenbeetjekleinkindneefje. Leuk detail: mijn snikkende vader bleef gewoon doorfilmen. The show must go on.

Ook ik ontkwam er niet aan. J. richtte het woord tot mij. Ik kan hier niet reproduceren wat hij zei en dat hoeft ook niet. Het waren woorden van liefde en dankbaarheid. Warme woorden. En hij vertelde over hun reis door Afrika. Hoe ze in Afrika een beeld vonden van een vrouw die een baby lijkt weg te geven. Toen ze dit beeld vonden, was ik nog niet zwanger, ze durfden het niet te kopen. Wel hebben ze er destijds een foto van genomen. Nu is het beeld alsnog gekocht en wéken geleden verstuurd vanuit Afrika. Helaas was het nog niet aangekomen. De vorige keer dat er iets vanuit Afrika naar mijn schoonfamilie werd verzonden duurde het zes maanden, geduld is een schone zaak in deze. De aanblik van de foto van het beeld, die ik als alternatief in een mooie lijst kreeg, was al genoeg om weer voor vochtige ogen te zorgen. Dat was ik. Met kleine S. in mijn armen, klaar om hem aan zijn ouders terug te geven. Klaar om zijn ouders hun zoon te geven.

Het was een mooi feestje.

Hij is er! deel 2

Het is nu 18 dagen geleden dat S. is geboren en de hoogste tijd om van me te laten horen. Geloof me, de afgelopen 2 weken ben ik zo in beslag genomen geweest door....ja door eigenlijk álles, dat ik er niet eerder toe gekomen ben. Al meerdere keren hebben E en ik, J en ik, B en ik, wij met zn vieren, 7 oktober geëvalueerd en erop terug gekeken. Het is een ervaring voor het leven geweest, werkelijk met niets anders te vergelijken. Alhoewel ik mijn eigen bevalling 8 jaar geleden heel indrukwekkend vond, overtreft deze bevalling dat. Ik vind in detail vertellen over E's bevalling te persoonlijk en te intiem voor een openbare blog, dat doe ik dan ook niet. Maar wat ik er wel over kwijt wil, is dat wat wij er ons bij voor hadden gesteld, waar we op hadden gehoopt en wat we daar met zn vieren gevoeld en beleefd hebben grotendeels uitgekomen is. Het is ook heel heftig en zwaar voor E geweest, maar ook zij kijkt er met een heel goed gevoel op terug. Ze heeft het echt geweldig gedaan! Ik hoop dat ik de print van die dag die zo vlijmscherp in mijn geheugen gegrift staat nooit meer kwijt zal raken. Goud waard! De rit terug naar huis, S achterin in de Maxi-cosy en ik ernaast, is ook zo'n moment. J en ik elkaar via de spiegel doorlopend grijnzend en geëmotioneerd aankijkend, het kleine ventje in zijn net aangetrokken nieuwe kleertjes piepklein in zijn 'bakje', zo reden we met een slakkengangetje in het holst van de nacht over de Afsluitdijk richting huis. Dit moment hadden we al zo vaak de revue laten passeren en nu het zover was, was het nog 10x magischer dan gedacht. Nu is hij 'al' 18 dagen bij ons en voelt het heel natuurlijk en vanzelfsprekend dat hij er is. De andere kinderen zijn ontzettend lief voor hem en omarmen letterlijk en figuurlijk hun nieuwe broertje. Dat ontroert me met regelmaat. In de gesprekken met de psycholoog in het VU vorig jaar spraken we over mogelijke moeilijke gevoelens van ons bedreigd voelen, jaloezie, moeite met acceptatie of hechting. Vanuit de baby, vanuit E en B of vanuit ons. Ons werd verteld dat het mogelijk makkelijker zou zijn als draagouders en wensouders de eerste 2 á 3 weken afstand van elkaar zouden houden om complexiteit en verwarring te voorkomen. We hebben dat aspect vantevoren open gelaten en afgesproken dat we zouden doen wat op dat moment goed zou voelen. Vier dagen na de geboorte kwamen E en B langs. En het was helemaal goed. Ik was erg blij om hen te zien en het voelde alleen maar goed toen ik S aan E gaf en hij lekker op haar arm lag te slapen. Niks jaloezie, niks onzekerheid, niks verwarring, het was gewoon een heel warm en emotioneel moment. Hiermee wil ik niet zeggen dat de 'waarschuwingen' van de psycholoog niet waardevol zijn geweest, maar zoals wij het beleefden en beleven kan het dus ook zijn. Ik vind het belangrijk om óók dit geluid te laten horen, ook voor mensen die, nu of in de toekomst, eenzelfde traject als wij afleggen. Deze week waren E en B er ook weer. B ging werken en E en ik hadden gezellig de hele dag samen. Natuurlijk praten we op zo'n dag over wat we voelen en hoe we vinden dat het gaat. Wat ik vooral merk is dat geen van ons 'een ander' is geworden door de zwangerschap en de geboorte van S. Ondanks de hormonen die ongetwijfeld zo nu en dan door E heen razen. En ook ik ben emotioneler dan normaal, gewoon door de hele situatie. Dat zorgt bij ons allebei voor extra tranen zo nu en dan, maar dat zijn alleen maar 'goeie' tranen. Mooie tranen, tranen van liefde en omdat het allemaal gelukt is. Eén blik op de kleine S zegt genoeg, hij is in één woord Perfect. Zoals E zelf zei, ze had hem niet beter af kunnen bakken ;-). Binnenkort is onze kraamborrel, een klein feestje voor alle mensen die dichtbij ons vieren staan en enorm met ons meegeleefd hebben. Daar kijk ik naar uit. Ik hoop dat het een warm moment zal zijn waar iedereen de liefste en mooiste baby van 2012 :-) komt bewonderen en E flink in het zonnetje wordt gezet. Want dat komt haar toe, meer dan wie dan ook. Ik ben zo trots op haar!

Hij is er!

Precies een week geleden lag ik op de verloskamer weeën op te vangen. Het was een zware bevalling, waar ik op een ander moment nog wel wat meer over vertel, maar het resultaat mag er zijn! Om 22.40 uur is kleine S. geboren. Nadat hij even op mijn buik mocht bijkomen heb ik hem samen met B. aan K. gegeven. Eén van de mooiste momenten van mijn leven.

En nu een week later gaat het goed met mij, met K. en J., met B en natuurlijk met kleine S. We zijn allemaal erg blij met hoe we dit avontuur hebben volbracht.

K. en ik praten jullie binnenkort wel even bij over de details, maar voor nu moeten jullie het hier even mee doen. Ik kruip nog even terug in mijn kraambubbel.

Tik tak tik tak

Achtendertig weken en één dag. Ik voel me een vrouwtje van 85, maar tegelijkertijd voel ik me vrouwelijker en mooier dan ooit. Hoogzwanger zijn is een bijzondere ervaring. Niet alleen maar leuk, want ik geef weer iedere dag over door het maagzuur en slapen en bewegen is niet meer zo vanzelfsprekend. Aan de andere kant is het geweldig om mijn neefje te voelen draaien en schoppen. De manier waarop hij op mijn aanrakingen reageert ervaar ik ook als heel bijzonder. En die buik hè... ik begin hem eindelijk echt mooi te vinden.

Toch ben ik wel klaar met zwanger zijn. Zondag vieren we de verjaardag van onze dochter I. Ze wordt drie en kijkt daar enórm naar uit. Na het feestje mag hij komen. Ik realiseer me dat het nog wel vier weken kan duren, maar ik hoop dat hij zich eerder meldt.

We staan allemaal op scherp. De 'vluchttassen' zijn gepakt, de camera's liggen klaar, het bed staat op klossen. Ook zijn K. en J. goed telefonisch bereikbaar (wie K. en J. persoonlijk kent zal snappen dat dat best bijzonder is). B. is nog íets minder doordrongen van de noodzaak bereikbaar te zijn, maar hij doet zijn best.

Ook I. is in toenemende mate bezig met de zwangerschap en de komst van haar neefje. Steeds vaker gluurt ze even in mijn navel om te zien of hij er al aankomt. Bijna iedere dag vraagt ze wel even of we nog "gezellig naar de velloskundige" gaan om naar het hartje van de baby te luisteren. Als ik even een beetje moeilijk kijk vraagt ze: "Wat is er mama, schopt de baby?" Ook benoemt ze vrijwel altijd wanneer we het over de baby hebben dat hij bij tante K. en oom J. gaat wonen. Mooi hoe dit voor haar de normaalste zaak van de wereld is.

Ik ben benieuwd hoe ze zal reageren als de baby er daadwerkelijk is. Ik denk dat ze in de eerste plaats blij is dat ik haar weer gewoon kan optillen en met haar kan stoeien. Verder zal ze moeten wennen aan het uitblijven van bezoekjes aan het ziekenhuis en de verloskundige. Dat zal ze erg jammer vinden, want beide zaken vindt ze geweldig gezellig. Ook zal ze haar oom en tante iets minder vaak zien dan nu. Ook dat zal even wennen zijn. Anderzijds heeft ze zich gedurende het hele traject zo flexibel getoond, dat ik ook nu geen grote problemen verwacht.

En tot het zover is blijven we vooral veel lachen. Maandag was ik met B. en I. bij de supermarkt. De kassière (die volgens B. nogal fan is van I.) vroeg aan I.: "Krijg jij een broertje of zusje?" Gemakzuchtig zei I.": "Ja". Omdat ik geen énkele onduidelijkheid voor haar wil creëren koos ik ervoor om te zeggen: "Nee toch, een neefje!" Ik zag de kassière even nadenken en waarschijnlijk kwam ze tot de conclusie dat ik dan de tante van I. moest zijn. Totdat B. achteloos zei: "Geef de kaas maar even aan mama."

De gezichtsuitdrukking van de kassière die daarop volgde was onbetaalbaar.

Pilletje?

Vanavond had ik bij het naar bed brengen een leuk gesprekje met mijn zoon. Met het Intertoys speelgoedboek (ja, nu alweer!) bij zich in bed, bladerde hij door alles wat van zijn gading was. Met een schaar bij de hand, want dan onthield hij tenminste wat hij allemaal zou kunnen gaan vragen voor 5 december. Maar ook het babyspeelgoed kreeg zijn aandacht. Want ook babybroer heeft recht op cadeautjes, zo luidde zijn mening. Een kleurrijke lanceer- en leer ballenbaan, een babygitaartje of het Max activiteitencenter leken hem wel wat. Overigens merkte hij er, langs zijn neus weg, bij op dat hij die items zelf ook nog best wel heel leuk vond. "Eh ja schat" zei ik hem ,"dat speelgoed is voor 12 maanden tot 2 jaar". Hij keek me met een grijns aan. Ook is tegenwoordig een zogenaamde Appitvity houder voor een Ipod of Iphone te koop. Vanaf 6 maanden, om kleintjes spelenderwijs met de apps te laten spelen zonder dat het apparaat beschadigd raakt. Toen ik deze handige houder aanprees betrok zijn gezicht en kondigde aan dat zijn broer pas vanaf minimaal 3 jaar op zijn Ipod zou mogen. Misschien eerder, maar dan slechts onder zijn strikte toezicht. Per slot van rekening is hij er zelf, met zijn 8 jaar, onlangs mee het zwembad ingesprongen.... Het ontroerde me, zoals hij, op zijn manier, bezig was met de komst van de baby. Tijdens het bladeren en knippen vroeg hij me of hij heel misschien toch mee zou mogen naar het ziekenhuis als E gaat bevallen. Dit had hij me al eerder gevraagd en toen heb ik hem uitgelegd dat dat echt niet zal gaan. Maar dat als alles goed gaat, we na de geboorte dezelfde dag nog naar huis zullen komen en hij de baby volop kan zien en mag vasthouden. Toen we het daar net weer over hadden, knikte hij en vroeg toen nadenkend of de baby na zijn geboorte een pilletje zal krijgen van de dokter. "Een pilletje schat? Waarvoor?" "Nou", vroeg hij mij, "heeft de baby niet een pilletje nodig waardoor hij daarna dan goed weet wie zijn moeder is? Want normaal gesproken komt een baby uit de buik van zijn moeder en dat is nu natuurlijk niet zo. Hoe weet hij nou dat tante E niet zijn moeder is, maar jij? Want hij kan natuurlijk nog niet weten van dat eitje en het zaadje. Toch mam?" Ik viel er even stil van en realiseerde me hoe het hem in zijn 8-jarige hoofdje bezighoudt zonder dat we daar elke dag uitvoerig bij stil staan. En dat het, hoe je het wendt of keert, niet een natuurlijke alledaagse situatie is. Ik vertelde hem dat de baby nu weliswaar gewend is aan tante E, aan haar stem en aan haar geur, maar dat als hij na zijn geboorte bij mij komt, hij waarschijnlijk snel aan mij zal wennen. Onder andere door veel met de baby te knuffelen, hem op mijn blote huid te leggen en veel tegen hem te praten. Toen knikte hij en sprak voor mij de op dat moment liefste woorden van de wereld: "jij bent de liefste moeder die er is, ik mag altijd heel veel van jou en je wordt niet snel boos. Ik weet zeker dat de baby snel aan je gewend zal zijn mam."